LE 222

LEO premeva le campana del 222, ille habeva recipite un appello. Tosto se aperiva un palma de porta monstrante le facie e le surriso large del Baron. Pacchettate in un roba azur de banio, ille semblava ancora plus obese, molle e indulgente.

— Apporta me le jornales de sempre — demandava le hospite, passante al bellboy un billet impastate.

— Iste pecunia non bastara, senior.

— Vos habe ration. Un momento.

Quando ille aperiva le guardaroba pro prender le cartiera, Leo videva per le speculo interne del mobile que le Baron habeva compania: un homine parve, con aspecto de indiano, in vestes civilizate, lavava concentratemente le manos in le lavabo del lavatorio. Ille deberea esser un del multe personas que le Baron adjutava, pensava le garson.

Le voluminose hospite del 222 morava in trovar le cartiera in le tascas de su paletots, durante que le bellboy aspirava varie odores del appartamento: le de cigarros ja fumate e transnoctate, un plus agradabile de lavanda e ancora altere de pomo, sempre vidente per le speculo le mentionate hominetto a lavar le manos e essugar los in toalias de papiro que ille jectava in un corbe. Depost, con le subite apprehension de esser vidite per le speculo del guarda-roba, ille claudeva le porta del lavatorio con un colpo de cubito.

Al fin le Baron reappareva con plus pecunia e un nove surriso.

— Le cambio es vostre, mi filio.

Leo volava per le corridores tapetate del Emperor Park Hotel, attendeva e prendeva le elevator e passava per le porteria. Novicio ancora in le empleo, ille provava con le velocitate del gambas su interesse pro le travalio. Al entrata del edificio, in su belle uniforme blanc con orlos aurate, ille videva Guima (Guimarães), le portero, antique amico de su familia, a qui ille debeva le salario, tote ille pourboires e le nove profession.

Entrante pro le prime vice con Guima, duo menses retro, in le immense e ric hall del Park, como lo appellava simplemente le functionarios, Leo deveniva fascinate. In su mundo de Bela Vista, le districto de Bexiga, ubi ille habeva nascite e resideva, ille jammais habeva calcate un ambiente tanto belle, moderne e confortabile. “Il es isto que es un cinque-stellas”, explicava le portero, con feritate de proprietario. “Mais que es un cinque-stellas?” Guima le reguardava como si su ignorantia le causava pena e diceva que le qualitate del hoteles es mesurate per le quantitate de stellas que illo ostenta. Cinque es le maximo, solo pro establimentos de nivello international.

Era un venerdi; al lunedi, ja in uniforme e registrate, Leo comenciava travaliar in le Emperor Park Hotel como bellboy, messagero, del 8 al 18 horas, quando ille retornava a casa, cenava in haste e curreva al schola nocturne. Le horario era exigente e le servicio fatigava le gambas, mais le gratificationes compensava. Ille recipeva pourboires anque in moneta estranier. Tosto ille cognosceva le color del dollar, del libra, del peso, del franco, del peseta, que ille cambiava in cruzeiros la mesme in le bureau de cambio del Park.

Leo ha besoniate un mense pro percurrer le vinti-tante etages del hotel, sin contar le subterraneos destinate al garages, lavanderia, deposito de alimentos, cellario, stock, un labyrintho frigide e deserte in multe horas del die.

Il non era, totevia, in le proletari subsolo que le garson de Bela Vista incontrava satisfactiones e interesses. Ille amava vagar per le hall, sempre plen de hospites qui arrivava o exiva, in un confusion de coffros, etiquettas e idiomas, spiar le piscina, al quarte etage, con su aquas multo chlorate, de un verde pro riccos, le restaurante, con su odores elaborate, le luxuose boîte, le imponente salon de conventiones, le tropical garden, parve foreste ubi uno servi bibitas gelate e sandwiches, le sauna, que vendeva calor e fumo, le quadra de shopping, con su botecas sophisticate, e in alto, la supra, le belle bar-terrassa, cosa de cinema, con area de dansa, solario e un belvedere vitrate, pro que uno vide São Paulo integre, al luce del sol, electric o de candela in cenas o occasiones special.

Le majoritate del hospites del Park tamben semblava haber cinque stellas stampate in le fronte: gente importante, preoccupate con telephonatas international, politicos, sportistas e artistas famose qui recipeva jornalistas o de illes fugiva, evitante photos e intervistas. Tosto in le prime duo septimanas de Park, Leo ha essite a duo metros de distantia ab Vera Stuart, actrice del cinema nord-american, ha portate le coffros de un automobilista francese de Formula 1, e ha apportate un bottilia de aqua mineral al appartamento de un del reges del petroleo del Oriente Medie, mittite in vestes typic.

Il habeva, ancora, hospites qui resideva in le hotel: Sra. Balbina, vidua ric e solitari, Mister O’Hara, qui, malgrado multo longeve e malade, dirigeva un grande interprisa quasi sin exir del appartamento, le nano Jujuba, idolo infantil del television, e le Baron. Certemente Baron era solo le cognomine del homine obese qui mandava Leo comprar jornales, notori benefactor, protector de innumere institutiones assistential.

Leo retornava con le jornales e sonava le campana del 222. In iste vice le hospite non aperiva immediatemente le porta. Ante que ille lo faceva, le bellboy audiva ruitos.

— Qui es? — demandava le Baron, cosa que ille nunquam faceva.

— Es io, le bellboy. Io apporta vostre jornales.

Le porta se aperiva pauc e lentemente, le sufficiente solo pro monstrar le facie del hospite. Le Baron, multo pallide, como un malade, insisteva in surrider, mais ille probabilemente non era ben, perque su manos, tremule, lassava cader le jornales. Leo se bassava pro prender los quando ille videva, sub le lecto, duo pedes calceate, punctante verso le porta. Ille teneva le jornales e in levar se ille notava que il habeva un macula rubie, probabilemente sanguine, in le roba del obeso del 222.

— Gratias — diceva le Baron, tenente confusemente le jornales e hastante in clauder le porta.

Mesmo ante le porta claudite, Leo se deteneva ancora un momento pro rememorar e fixar in le memoria le scena que ille veniva de vider. De ora in avante comenciarea su problemas.

ï RETRO • AVANTE ð

Le Mysterio del Cinque-Stellas, de Marcos Rey.
Ab le original brasilian O Mistério do Cinco Estrelas.
Version in Interlingua per Ensjo.