GUIMA, TU SAPE LO QUE IO VIDEVA?

LEO descendeva al hall desirante que necuno le appellarea. Ille necessitava contar a Guima lo que ille habeva viste in le 222. Le portero, in le strata, arrestava un taxi pro un copula de hospites estranier. Ille era bastante considerate per le administration perque ille parlava un pauco de diverse idiomas, mesmo japonese.

Guima, tosto que le videva, se approximava:

— Dice a dona Iolanda que dominica io passa la pro mangiar macaronata.

Leo era ora plus espaventate que in le momento quando ille videva le pedes sub le lecto.

— Guima, tu sape lo que io videva?

Le portero videva que le garson era sub forte tension e deveniva multo preoccupate. Pro un bellboy, non era interessante vider certe cosas. A proposito, le perfecte messagero non ha oculos ni aures: solo gambas e cortesia.

— Alcun femina sin vestes?

— No, io pensa que io videva un cadavere.

— In qual programma de television?

— Es serie, Guima. Io videva un cadavere sub un lecto. Sape ubi? In le appartamento 222, le del Baron.

— Mais como tu videva tal cadavere?

Leo contava toto a partir del appello pro comprar jornales quando per le speculo del guarda-roba ille habeva viste ille   hominetto con facie de indiano qui lavava le manos. Malgrado surrider al hospites qui entrava e exiva, Guima prestava tote le attention e se contagiava gradualmente con le mesme anxietate. Mais ille necessitava facer alcun questiones pro eliminar le hypothese de illusion.

— Accalma te, Leo, respira a fundo e me dice si tu videva de facto un persona sub le lecto.

— Videva, io lo jura.

— Le mesme persona que tu ja habeva viste?

— Io non sape, io solo videva duo pedes, alora.

Guima aperiva le bracios sin saper lo que dicer e multo minus que facer.

— Si il ha un cadavere in le 222, nos tosto sapera.

Arrivava le vice de Leo facer questiones:

— Tu videva entrar un homine como le que io describeva? Basse, facie de indiano? Usava un habito azur-metallic.

Le responsa veniva tosto:

— Si videva, non notava.

— Tu es sol hic al porta?

— Desde le meridie. Le altere portero vadeva al medico.

Leo continuava perplexe, volente orientation.

— Que face io, Guima?

Le responsa era sic, mais pensate:

— Nihil.

— Illo es correcte?

— Le importante es tu empleo, Leo. Lo que tu gania hic tu non ganiara in altere loco. Resta bastante quiete e expecta. Si il ha un cadavere, illo va apparer.

Le bellboy retornava al hall e se approximava al elevatores. Ille necessitava conversar con le duo ascensoristas in servicio. A ambes ille demandava si illes habeva portate un homine basse, con facie de indiano, al secunde etage. Un assecurava que non e le altere non rememorava. Leo ascendeva alora al etage del obeso e vadeva cercar le camerera, un brunetta appellate Jandira.

— Vos videva alicuno entrar in le 222?

— No.

— Vos ja ha arrangiate le appartamento?

— No, ille poneva le “non perturba” al porta. Forsan ille dormi.

Le garson se dirigeva al sala ubi le messageros se reuniva pro attender appellos. Necuno habeva viste le homine con facie de indiano entrar in le elevatores o in le 222. Con le hall, tanto movimentate, difficilemente un persona insignificante como ille esserea notate. E forsan ille habeva ascendite per le scalas, viste que le Baron resideva tosto in le secundo etage. Ille rememorava le homine pulsante le porta del lavatorio con un colpo de cubito pro non esser viste. Qual motivo haberea ille pro timer su imagine in le speculo?

Ille postmeridie Leo travaliava como sempre. Ascendeva e descendeva le etages a attender constante appellos. Mais le movimentation non le impediva de pensar a lo que ille habeva vidite, e quandocunque ille cruciava con Percival, le gerente, ille desirava contar le toto.

Quando su horario era a puncto de finir se, ille videva Guima in le hall.

— Guima, vamos parlar con le gerente?

— Io ancora pensa que nos non debe involver nos.

— Io pensava, Guima. Si il ha un cadavere in le 222, io debe communicar al administration. Le Manual del Messageros dice que nos debe reportar al superiores tote e qualcunque irregularitate.

— Ben, ja passava alcun horas — ponderava Guima. — Io voleva que tu haberea tempore pro pensar. Tu ja habeva ille tempore. Vamos alora.

— Si tu non vole, non besonia. Io va sol.

Guima reguardava verso le elevatores.

— Vide qui veni la.

Leo videva: era le Baron, con le clave, qui se dirigeva al porteria, multo calme e con ille surriso tanto obese quanto su facie.

— Per favor — ille demandava in le balcon. — Manda le camerera arrangiar mi camera.

Tosto que le Baron habeva exite del hotel, Leo e Guima ascendeva. Illes trovava Jandira in le corridor.

— Arrangia le 222 — diceva le garson.

Le puera aperiva le porta del appartamento. Leo spiava sub le lecto. Guima cercava vestigios de sanguine in le solo del lavatorio e in le toalias. Inutile.

— Vamos vider le guarda-roba.

— Bon loco pro occultar un cadavere — diceva Guima.

Le porta del guardaroba non era serrate.

— Esque Jandira non va dicer que non ha essite hic?

— Illa pensa que nos cerca alco pro ille. Vamos via.

In le corridor, Leo demandava a Guima:

— Tu pensa que io ha mentite?

— Mentitor, tu? Le filio de Rafa?

— O que illo ha essite un illusion. Es isto?

— Io pensa nihil, mi amico. Mais ille homine que nos videva la in basso, con ille calma, non habeva le aere de qui veniva de occider un persona, habeva?

Leo curvava le capite, accordante:

— Non habeva.

ï RETRO • AVANTE ð

Le Mysterio del Cinque-Stellas, de Marcos Rey.
Ab le original brasilian O Mistério do Cinco Estrelas.
Version in Interlingua per Ensjo.