UN VIGILIA SIN CADAVERE

LEO vadeva a pede del Park a Bela Vista. Ille non habeva haste, era le ferias de fin de anno e ille necessitava de tempore e spatio pro pensar. Haberea ille essite victima de un illusion? Il ha personas assi, les basta reguardar le celo e illes vide OVNIs. Gente que vive plus in phantasia que in realitate, malades del capite qui imagina cosas que illes non videva e que non succedeva. Suffrerea ille de tal infirmitate? O esserea ille intoxicate per le excesso de lecturas policial e de films seriate in le television? O, ancora, qui sape?, le ambiente cinematographic del Emperor Park Hotel, con su variatissime truppa de personages, tanto differente de su mundo, le habeva affectate le mente?

— Tu videva nihil, Leo — diceva a se ipse ja in le strata ubi ille resideva. — Toto imagination. Deman, al Park, io va rider multo. E con appetito!

Le familia de Leo resideva in un casa multo vetule como era quasi totes del districto. Su genitores, Rafael e Iolanda, habeva nascite la, in Bexiga, un del nucleos italian del citate; illes se cognosceva in le infantia, ma illes solo se maritava post un del fidantiamentos plus longe del quartiero. Rafael, que totes appellava Rafa, era alora carpentero e Iolanda travaliava in un cantina de parentes. Illes se maritava e locava ille casa, ja discolorate per intra e per foras, necessitante de un urgente reforma, sempre postponite a causa de manco de pecunia. Le patre de Rafa, seu Pascoal, viduo, glutton e contator de historias, vadeva resider con le sposos, como locatario, mais ille solo pagava le prime mense. Depost, perdente le empleo in un vitreria, ille non travaliava plus e necuno parlava plus re pagamento. Al contrario del majoritate del familias italian, Rafa e Iolanda habeva solo duo filios, Leonardo, ora con dece-sex annos, e Diogo, con dece-duo. Mais le casa, principalmente al fines de septimana, era sempre incombrate de parentes e amicos, quando dona Iolanda faceva in le cocina toto que illa habeva apprendite in le cantina.

— Guima diceva que ille veni hic dominica — diceva Leo a su matre.

— Alora io va preparar un platto special. Esque ille apprecia asparago? Ma si non apprecia, va comenciar a appreciar, a causa del modo como io lo face. Nos debe agradar bastante ille homine. Ille arrangiava un grande empleo pro te.

— Il es ver — concordava Leo. — Le salario es parve, mais le pourboires son bon. Guima ha comprate un Fusca e un appartamento con illos.

— Ergo attention, mi filio. Non va perder ille empleo. Altere assi tu non trova plus.

— Io non va perder, mamma. La totes me apprecia.

In sequentia, Leo vadeva al officina, como illes appellava le camera de fundo, ubi Rafa faceva sculpturas in ligno. Fatigate de travaliar como carpentero, ille discoperiva que era artista e comenciava tornear belle pecias que ille vendeva in le cantinas de Bexiga e principalmente in le feria hippie del Praça da República. Pascoal, le nonno, le adjutava a producer le pecias, e Leo a vender los. Qui non appreciava multo le arte era dona Iolanda, qui prefereva le operario al sculptor perque le prime ganiava plus que le secunde. Mais Rafa, artista, detestava submitter se a horarios e obligationes, e credeva que su talento un die esserea recognoscite.

— Eh, piccolo, como va le hotel?

— Toto ben, patre. Guima veni prandiar hic dominica.

— Bon mesmo. Qui sape ille succede vender mi statuas al hospites del Park. Bon conversation non le manca.

— Alora vamos cenar. Mamma faceva polpettas.

On ha sempre mangiate multo ben in le casa del Fantinis, mesmo quando le pecunia dispareva. Dona Iolanda non necessitava haber le dispensa e le refrigerator plen pro preparar le plattos plus deliciose. Rafa diceva que illa faceva magia in le cocina, e illo era ver.

Leo cenava con le oculos fixate sur le platto, ardorose pro facer un promenada per le Morro dos Ingleses. In un puncta del tabula era su patre e in le altere le nonno, con su quasi octanta annos, un del figuras plus cognoscite de Bexiga, ubi ille habeva sempre residite e exercite le plus varie professiones: salsiciero, petrario, vitrero, pictor de parietes, reparator de qualcunque cosa que se rumperea, e propagandista electoral.

Al latere de Leo, attendente laudes pro le polpettas, mangiava dona Iolanda, femina belle e forte, e ante ille, Diogo, le cadetto, un del puerastros plus ruitose e rebelle de Bexiga. Mais proxime al genitores ille se faceva como sancto, convincente les que ille era innocente de tote accusationes que le vicinitate le faceva.

Leo finiva le cena e non al minus attendeva le caffe.

— Ubi va tu? — demandava le matre.

— Facer un promenada.

— Tu va detra ille puera de novo?

Le familia tote sapeva del passion de Leo verso Angela. Mais Rafa e Iolanda, Iolanda plus que Rafa, condemnava ille quasi-amoretto perque le habitantes del Morro dos Ingleses pertineva a un altere classe social, illes era plus fin, e quando il ha tal differentia inter inamoratos, il nunquam va ben.

— Io va spiar le theatros — diceva Leo. — A vices io succede a entrar sin pagar, quando il ha alcun premiere.

Le allegre districto de Bexiga, ultra esser le del antique casas de São Paulo, del pan italian e del cantinas, es tamben le del theatros, que a vices Leo frequentava si le spectaculos non era prohibite pro minores de dece-octo annos. Mais, in ille nocte, su intention era ille que su matre habeva divinate: facer un promenada per le Morro del Ingleses, la proxime, in le sperantia de vider Angela.

Leo e Angela non era inamoratos e jammais habeva marcate un incontro. Istes era casual o secretemente provocate per le garson. Si illa exiva al porta del edificio, o vadeva al confecteria, Leo se materializava ante illa, con facie de qui voleva nihil, e initiava conversation. Angela non sempre le dava attention, hastive o indifferente, mais altere vices illa se comportava como un quasi-inamorata, e illes restava in le angulo del strata o circulava per le quartiero a conversar super mille themas. Insimul, in ambiente claudite, illes solo habeva essite un vice, in le grande discotheca del districto, iste de facto un incontro casual, quando Leo viveva un de su noctes plus meraviliose. Ben que illa era con un gruppo, il ha essite con ille que Angela habeva preferite dansar horas integre. Leo imaginava que de ille nocte in avante illes devenirea inamoratos, e le cosas meliorarea, totevia ille se deludeva. Le puera tosto in sequentia reveniva a vider le solo como un cognito, inter le multes que illa habeva. Ille alora decideva non cercar la plus. Ille decision durava solo un septimana, abandonate post que ille concludeva que Angela era, de facto, e sin dubita, felice o infelicemente, su prime amor.

Ille nocte Leo necessitava vider e conversar con Angela plus que nunquam. Ille habeva le impression que solo un parola con illa poterea facer le oblidar le cadavere viste o imaginate in le appartamento del Baron. Mais illa non era al porta. Ille faceva un grande circulo per le insula de edificios, arrestava ante le Teatro Galpão, bibeva un soda in un bar, sin sete, e retornava al adresse de Angela. De novo ille non la trovava e ille ja retornava a casa quando un voce inconfundibile le appellava.

— Leo! Leo!

Ille se arrestava e videva Angela, belle como un torta de fidantiamento, veniente, veloce, verso ille.

— Como va, Angela? Io passava.

— Ab mi fenestra io te videva passar duo vices.

— Io circula. Es isto.

Leo tentava monstrar se indifferente o natural, mais non sempre ille succedeva. Principalmente quando Angela era belle como in ille nocte. Illa usava un roba blanc e habeva inventate un pectinatura que la rendeva plus alte e attrahente. Ille sapeva que illa habeva dece-cinque annos incomplete, mais semblava circa dece-octo. E su major timor era deber disputar la con garsones plus vetule, in etate in que uno ja parla re fidantiamento e matrimonio.

— Vamos promenar nos — suggereva Leo.

— Io lamenta mais non pote. Mi genitores exiva e io es sol con le domestica.

— Sin problema. Nos conversa hic mesmo.

— Io solo voleva dar te un hallo.

— Tu non va entrar ora, va?

— Io vole spectar television ante dormir.

— Qual programma?

— Io non sape. Qualcunque.

— Mais nos non nos ha viste recentemente.

— Altere die nos conversa. Io solo voleva saper como tu esseva.

Angela se approximava e pro le motivo plus banal illa reculava. Pro illa, toto restava pro altere die e vice. Leo non comprendeva multo le pueras, mais ille imaginava que illas soleva ager assi quando illas habeva necun interesse o quando illas lo habeva de troppo. Mais ille non voleva retornar tosto a casa ni suffrer le vacuo que Angela lassava quando partiva. Pro tentar retener la, ille diceva:

— Il habeva un crimine in le hotel.

— Vero? Ja appareva in le jornales?

— Ancora non. E forsan non apparera. Io entrava in un appartamento e videva le corpore de un homine sub le lecto.

— E que tu ha facite? — demandava Angela con reducite interesse.

— Ben, io ha parlate con Guima, le portero, e plus tarde nos duo vadeva al appartamento, quando le camerera faceva le arrangiamento, mais nos ja non trovava quecunque.

— Tu habe certitude que era un homine?

— Habeva, usque retornar la e non vider le plus.

— E que dice Guima?

— Ille pensa que ha essite illusion, perque qui reside in ille appartamento, un assi-nominate Baron, es un bon persona e non committerea un crimine.

Angela reguardava Leo con multe serietate e diceva un cosa que permanerea tote le nocte in su capite.

— Tu non es uno de illes qui vide lo que non existe. Si tu videva un homine sub le lecto, il habeva un homine sub le lecto.

— Como tu sape que io non es assi? Io pote esser aliquanto folle e tu non lo sape.

— Tu non es folle — garantiva Angela.

— Alora que tu pensa que io debe facer?

— Illo io non sape. Mais io pensa que tu debe restar quiete in tu loco. Mi patre es advocato e sempre dice que un paupere difficilemente succede a mitter un ricco in le prision.

Leo recognosceva que illo era consilio de gente matur, le mesme que su genitores le darea, e lo acceptava como fin de conversation. Mais le confidentia, a despecto de su dramaticitate, non ha prolongate plus le incontro. Angela voleva de facto vider television. Como novitate, illa le dava un basio rapide super le facie e curreva al edificio sin reguardar a retro.

ï RETRO • AVANTE ð

Le Mysterio del Cinque-Stellas, de Marcos Rey.
Ab le original brasilian O Mistério do Cinco Estrelas.
Version in Interlingua per Ensjo.