LE CADAVERE DISPARE DE NOVO

LEO se eveliava. Ille era super le solo, proxime al pariete, coperte per un panno. Su prime preoccupation era discoperir si ille sanguinava. No. Ille palpava le corpore tote: ille era integre. Ille se poneva in pede, al latere del carretta que ora solo habeva duo coperturas de cossino. Le corpore del homine con facie de indiano habeva disparite. Ille cercava maculas de sanguine in le pannos perque ille necessitarea de provas: non trovava. Ille exiva del saletta in haste, sequente per le corridor.

In le corridor Leo videva un functionario del lavanderia mais ille le diceva nihil. Illo era caso pro le administration. Ascendente le scalas, sin patientia pro attender le elevator, ille vadeva al hall. Percival, le gerente, in le porteria, telephonava. Ille faceva un signal discontrolate verso Guima e vadeva a su incontro.

Le portero notava que alco estranie se passava.

— Guima, io trovava le corpore.

— Qual corpore? — ille demandava con le mesme discredentia del die anterior.

— La in basso, in un del salettas. Illo era in un del carrettas del lavanderia coperte per pannos.

— Vamos la.

— Mais illo dispareva.

— Dispareva, como?

— Alcuno me colpava le capite, io cadeva, inconsciente, e quando io me eveliava le corpore habeva disparite.

— Qui te colpava?

— Io non videva. Pone le mano sur mi capite. Debe haber un tubere.

Guima palpava le capite de Leo.

— Il ha nulle tubere.

— Guima, vamos parlar con Percival.

Le absentia del tubere habeva frigidate le portero.

— Tu ha pensate ben a lo que tu va facer?

— Guima, il ha un cadavere la in basso, abscondite alicubi. Nos debe trovar lo.

— Io non pote lassar mi posto ora.

— Pete a Percival.

— Veni con me. Mais lassa me parlar con le gerente. Resta silente, tu.

Percival, qui ja habeva deponite le telephono, videva Guima e le bellboy approximar se, ambes hesitante e nervose. Perque non era Guima al porta e le messagero a attender le appellos?

— Alique succedeva?

— Si — diceva le portero. — Leonardo crede haber vidite alicun irregularitate in le lavanderia. Io volerea demandar vostre permission pro accompaniar le usque illac.

— Qual irregularitate?

— Illo pote haber essite un illusion...

— Sed que videva ille illac?

— Ben, ille non videva, ille suppone...

Le telephono sonava, il era pro le gerente, qui attendeva e comenciava parlar anglese. Viste que le telephonata semblava importante, ille liberava le portero e le bellboy con un movimento de mano.

Leo e Guima descendeva in sequentia al lavanderia, le prime hastive, le secunde plus lente e con timor de involver se in problemas. Tosto illes arrivava al saletta ubi le garson habeva viste le cadavere del homine con facie de indiano.

— Il ha essite hic que io trovava le corpore.

— Le porta era fortiate.

— Io lo fortiava.

— Perque?

— Illo era serrate per clave.

— Ubi tu videva le corpore?

— In iste carretta.

— Un homine entra in ille cosa?

— Ille era parve, plus basse que io, e multo magre.

— Mais ille non es hic.

— Ille debe esser alterubi. Vamos cercar.

Leo e Guima spiava tote le salettas sin trovar qualcunque cosa suspecte. Al portero era incredibile que alcuno lassarea un cadavere in le grande salon del lavanderia e a causa de isto ille lassava le grosso del cerca a carga del bellboy. Iste, quandocunque videva un montania de pannos, lo divideva in parve montes, in un travalio nervose e inutile. A iste occasion alcun functionarios ja arrivava, videva le confusion que Leo faceva con le pannos, e non comprendeva.

— Vos perdeva alique, juvene?

— Io cerca — respondeva Leo.

— Pote io adjutar? Que cerca vos?

— Un cadavere — diceva Leo sin interrumper su labor.

Le functionario rideva e se jungeva al alteres.

Guima se dirigeva a illes.

— Vos videva alcun cosa que poterea similar un corpore human?

Le functionario qui habeva ridite initiava un risada general.

— Qual buffoneria es ille, Guima?

— Alora necuno videva alcun cosa?

— Solo in le television. A proposito, il ha sempre, e pro tote le gustos. Heri, io videva un serie, “Crimine in le Hotel”, il habeva gente morte mesmo in le armarios.

Guima reguardava, disanimate, a Leo.

— Vamos ascender.

— Nos ancora non ha examinate toto.

— Leo, necuno pote celar un cadavere in le tasca. E lassa le caso con me. Io dice a Percival que tu suffreva un illusion optic, o cosa assi, e io non al minus mentiona le porta fortiate. E, per favor, oblida le affaire.

— Non sera facile, Guima.

— Face fortia, puero.

— OK, mais que io videva un cadavere in ille sala, io de facto videva. E era le mesme homine qui era in le appartamento del Baron.

— Non mentiona le Baron a Percival. Illo complica toto.

— Guima, tu non te importa si il habeva assassinato hic in le hotel?

Guima se arrestava pro dicer exactemente lo que ille pensava:

— Desde multe annos io me importa solo con me mesme. E con le pourboires. Pro me, un assassino qui da bon pourboires quando io advoca un taxi es un optime camerada. Vamos ascender. E bucca claudite.

Retornante al hall, Leo ja habeva decidite definitivemente poner un petra super ille historia. Guima, experimentate, le habeva date le melior consilio. Le importante era continuar a travaliar in le Park, normalmente, sin complicationes.

Guima, compliente le promittite, vadeva parlar con Percival.

— Le garsonetto se illudeva... Il era obscur e ille habeva le impression de vider quecunque estranie in le lavanderia. Ille non mesmo succedeva a explicar que.

— Per favor, manda le venir a mi bureau.

— Mais era solo illo. Toto correcte ora.

Percival, multo serie, insisteva:

— Forsan non, Guima. Advoca le juvene.

Le portero, amico de Leo e de tote le Fantinis, deveniva preoccupate. Que voleva le gerente, qui a proposito non portava bon facie?

— Alicun problema con ille?

— Vade, Guima, io non habe multe tempore pro perder.

Guima incontrava le bellboy in le hall, portante coffros de un hospite nuper-arrivate.

— Percival vole parlar con te.

— Re?

— Io non sape.

— Tu parlava re le cadavere?

— Nulle parola. Vade, io me occupa del coffros.

Leo, imaginante que le gerente ja sapeva alco re le assassinato, se dirigeva al bureau, sperantiose.

Sedite ante un bureau, Percival le attendeva fumante.

— Claude le porta — ille ordinava.

Le garson obediva, subitemente nervose.

— A vostre ordines.

Toto pareva resumer se in un question:

— Tu ha essite heri postmeridie in le 222?

— Io vadeva apportar jornales.

— Io vole saper postea, quando le hospite jam non esseva in le appartamento.

— Io ha essite si, con Guima. Le camerera faceva le arrangiamento.

— Tu pote dicer me lo que tu vadeva facer illac?

Ille non intendeva plus abbordar le caso. Le question, nonobstante, tanto directe, le obligava a contar toto. Ille ancora pensava a retardar le responsa, mais le reguardo firme e insistente de Percival non permitteva.

— Io vadeva... vadeva...

— Cessa le titubar e parla simul.

— Ben, quando io vadeva apportar le jornales al Baron, io videva le pedes de un persona sub le lecto.

— Qual historia es ille, puero?

— Justo illo: io videva le pedes de un homine e le Baron habeva un macula de sanguine sur le roba de banio. Alora io descendeva e parlava con Guima. Post que ille exiva del appartamento nos duo retornava.

— Sed vos ha trovate nemo sub le lecto.

— Nemo, mais hodie de bon hora, io vadeva al lavanderia e trovava un cadavere in un del salettas.

— Interessante!

— Mais uno me colpava le capite e io perdeva le conscientia.

— Tunc tu advocava Guima de novo.

— Si.

— Vos descendeva al lavanderia e non trovava plus le cadavere.

— Correcte, illo habeva disparite.

— E nunc tu pensa que io credera a illo?

Leo ja habeva sentite que le caso, contate, pareva false. Nulle cadavere dispare duo vices. Ille mesme non crederea si uno le contarea ille historia.

— Seu Percival, il es toto veritate.

— Tamen io te dicera lo que tu vadeva facer in le appartamento del Baron. Tu retornava pro caper alique que tu de facto habeva vidite sub le lecto. E tu ha usate le innocente Guima solmente pro coperir tu furto.

Leo fremeva.

— Furto? Io ha robate nihil.

— E debe haber furate altere vices. Nos sapeva que il habeva un fur inter le functionarios e nunc nos sape qui ille es.

— Io non es un robator. Io retornava al appartamento in cerca del cadavere.

— Illo es un invention ridicule.

— Io pote mesmo describer le homine a vos. Io le videva in le appartamento del Baron e in le lavanderia. Ha occurrite un crimine hic in le hotel. In le 222.

In ille instante le porta se aperiva e entrava le Baron con un aere de amaritude e disappunctamento. Ille reguardava le messagero como si ille habeva un profunde pena.

— Per favor, Percival, non dimitte le juvene a causa de illo. Da le altere opportunitate.

— Io faceva nihil — replicava Leo.

— Restitue le objecto — peteva le gerente.

— Qual objecto? — demandava le messagero, indignate.

Le Baron con un voce paternal le explicava:

— Si illo non esseva alique de mi estima, io vos permitterea restar con illo. Il non es a causa de su valor, es a causa de lo que illo significa sentimentalmente.

— Mais io non sape de que vos parla.

— Tu sape, si — garantiva Percival. — Nos parla re le accenditor.

— Accenditor. Que facerea io con un accenditor si io non fuma?

— Illo esseva de auro e argento.

Le false accusation causava un alleviation in le bellboy, qui veniva a schizzar un surriso.

— Io videva nulle accenditor in tu appartamento.

— Io lo habeva lassate cader sub le lecto — diceva le Baron.

— Io ha nulle relation con illo — protestava Leo, a tentar finir le conversation.

Percival se levava.

— Pote io inspectionar le?

— Illo non es necessari — se opponeva le Obeso. — Vamos creder a su parola.

Le messagero repelleva le generositate del Baron:

— Pote inspectionar me, si — clamava Leo, in defia. — Qui non debe non time.

Le gerente comenciava mitter le manos in le tascas de Leo usque le garson observava un reaction in su facie, tosto transmittite affirmativemente al Baron.

— Es isto? — demandava Percival, exhibente un bellissime accenditor al hospite.

Le Baron confirmava con un breve movimento de capite, como si ille sentiva maxime regret in incriminar le bellboy.

ï RETRO • AVANTE ð

Le Mysterio del Cinque-Stellas, de Marcos Rey.
Ab le original brasilian O Mistério do Cinco Estrelas.
Version in Interlingua per Ensjo.