LE PRIME DIE DE UN DISOCCUPATO

— IO non ha robate ille accenditor — affirmava Leo, afflicte. — Io nunquam lo ha viste.

— Tunc como illo veniva a apparer in tu tasca? Volante? — burlava maliciosemente le gerente.

— Alcuno lo mitteva durante que io era inconsciente in le lavanderia — assecurava le garson. — Solo pote haber essite assi.

Le Baron se moveva verso le porta, dicente a Percival:

— Sia benevolente con le garson — e exiva in sequentia.

Leo sentiva voluntate de sputar contra le porta que le hospite claudeva, mais ille necessitava defender se de altere forma. Ille se approximava a Percival parlante in alte voce, e gesticulante aliquanto discontrollatemente.

— Ille homine es un assassino! Ille occideva un persona. Io videva le cadavere in le lavanderia, io quasi lo toccava. Crede in me. Forsan le corpore ancora es la in infra.

— Vos calumnia un homine qui practica le caritate, qui da multe pecunia al pauperes, al vetulos, al infantes e al malades. Ille habe un grande corde. Omnes le admira in iste citate. Le calumnia es ancora pejor que le furto. Sed io non essera benevolente como senior Oto peteva: io vos dimittera nunc mesmo, e non spera que io vos dara un littera de recommendation. Vade tirar le uniforme dum io manda alcuno rediger le dimission.

Stupefacte, Leo exiva del bureau. In le hall, habente abandonate le porta del hotel, Guima le attendeva, nervose.

— Io videva le Baron entrar in le bureau. Que succedeva?

— Io ha essite dimittite.

— Tu non deberea haber accusate le Baron.

— Non ha essite a causa de illo. Illes me accusava de robar un accenditor que le pertineva. E illo ha essite trovate in mi tasca.

— In tu tasca?

— Si, alcuno lo mitteva durante que io era inconsciente.

— Io va parlar con Percival.

— Non te involve, Guima. Il es mi parola contra le del Baron. E le evidentia es contra me.

— Mais tu non pote esser accusate de furto sin haber robate.

— Io debe supportar isto, Guima. Io sera un robator, si, usque que uno discoperira que le Baron es un homicida. Io va tirar le uniforme. Io non travalia plus in le Emperor Park Hotel. E justo io, qui amava tanto isto hic!

Guima le premeva le bracio, imprimente in su carne su solidaritate.

— Que pote io facer pro te?

— Solo un cosa.

— Que, puero?

— Creder que io videva de facto un cadavere in le 222 e in le lavanderia.

Guima comprimeva un surriso inter le labios, dante le tote le credito. Leo non era visionario ni robator de accenditores. Ille ja non dubitava: Leo realmente habeva viste ille corpore. Ille solo non comprendeva como illo habeva disparite duo vices.

Le ex-bellboy vadeva al sala del messageros e cambiava le uniforme pro le blue jeans e le camisa. Ille solo non plorava per timor que alcuno entrarea. Ille sentirea le manco del hotel, del obese pourboires e del conversationes con Guima. Ille retornava al hall, attendeva alcun minutas usque uno le advocava al officio.

Non ha essite Percival, mais un de su assistentes, qui livrava a Leo un cheque, relative a su derectos, e alcun papiros pro signar.

— Perque tu es dimittite? — ille demandava.

— Perque io trovava un cadavere in le lavanderia — ille respondeva, mittente le cheque e le papiros in le tasca.

Le juvene Fantini era a puncto de exir del Park per le porta principal, mais ille cambiava de idea e decideva facer un altere visita al subsolo. Le travalio la ja era intense e le montanias de pannos era gradualmente removite al machinas de lavar. Le carrettas, cargate o non, circulava de un latere e altere trahite per functionarios, homines e feminas. Le corpore non pote esser plus hic, pensava Leo. Con certitude, illo ja ha essite portate a foras del hotel. Io ha nihil plus a facer. Adeo!

Le retorno a Bela Vista ha essite lente e plen de pensatas. Leo sapeva que non esserea facile arrangiar empleo melior que le de messagero del Park, principalmente ante haber un diploma in le mano.

Arrivante a casa, ille vadeva directemente al officina. Su patre smeriliava un statuetta de ligno.

— Patre — diceva ille — io ha recipite le “billet azur”.

— Perque?

— Io ha essite accusate de robar un accenditor.

Rafa liberava le statuetta, revolte. Depost, faceva mention de vestir le paletot.

— Io va plenar de colpos qui te accusava de illo.

— Oblida, patre.

— Conta como le cosa succedeva.

Leo se sedeva sur un banchetto, prendeva le statuetta que su patre smeriliava, e contava toto a partir del appello del Baron quando ille habeva viste le homine con facie de indiano per le speculo usque le ultime inspection in le subsolo. Le patre audiva, attente, credente e suffrente a cata evento del narration. Volente reparar toto con un simple surriso, ille diceva al filio:

— Illo non face mal, tu travalia con me. Io necessita multo de te, principalmente al feria.

— Ille pourboires va mancar nos.

— Leo, lo que uno ha perdite es perdite. Cerca nove opportunitates. Tu ancora es in le initio de tu vita.

— Mais io appreciava le Park. Era quasi como travaliar al cinema.

Rafa reprendeva le statuetta, recomenciante smeriliar lo.

— Forsan un jorno tu retornara. Ille cadavere debe apparer. E mesmo con bucca claudite un morto pote parlar.

— Tu vole que io te adjuta a smerilar alcun pecia?

— No, filio. Tu es enoiate. Vade promenar te, distraher te. Ma, si tu volera, vamos al feria, dominica. Tu ha un talento special pro vender statuettas.

Al hora del prandio, tote le Fantinis ja sapeva lo que habeva succedite a Leo mais necuno faceva qualcunque commento. Solo Diogo, le cadetto, non manteneva le naturalitate, reguardante le fratre como si ille invidiava le aventura que le habeva involvite.

In le postmeridie, Leo vadeva cassar le cheque del Park e dava quasi tote le moneta a Rafa. Depost ille se promenava per le Morro dos Ingleses mais non videva Angela. Melior assi, ille non esserea un bon interlocutor alora.

Post le cena le Fantinis recipeva un visita sempre agradabile, Guima, qui, in le officina de Rafa, bibente bira, confirmava tote le historia de Leo. Rafa audiva con le mesme indignation del matino, declarante su desiro de plenar de colpos le Baron e le gerente. Dona Iolanda, immediatemente, aperiva altere bira, que era le forma plus simple de calmar le. Le vetule Pascoal fricava le manos e plus nihil. Desde multe annos ille habeva rixa con le mundo.

— Io non comprende perque illes non se disfaceva del corpore heri de nocte — diceva Leo.

— Io pensa que io ha un responsa pro illo.

— Qual, Guima? — voleva saper le garson, interessate.

— Il ha vigiliatores nocturne in le subsolo. Serea difficile retirar le cadavere, a causa de illo illes lo postponeva a hodie de bon hora.

A Leo le explication ha satisfacite.

— Io solo volerea saper qui le adjutava.

— Realmente le Baron non poterea facer toto sol.

— Ille debe haber un complice in le hotel.

— Tu dice, residente in le hotel?

— No, Guima, alcuno qui travalia la. Necun hospite ambularea con libertate per le subsolo.

— Pot’esser.

— Tu rememora alcun functionario qui sia amico del Baron?

— Ille reside in le Park per duo annos ja e debe cognoscer multe empleatos, mais io non sape re quicunque plus intime.

Dona Iolanda interveniva con firmitate:

— Non te preoccupa con illo, Guima. E tu, Leo, oblida. Illo es affaire pro le policia. Poterea haber succedite cosa multo pejor in le subsolo del hotel. Perder le empleo ha essite le minus grave de toto.

Quando Guima diceva adeo al Fantinis, Leo le accompaniava usque le Fusca. Illes ancora conversava per alcun momentos.

— Tu matre ha ration — diceva Guima.

— Io sape.

— Mesmo assi io va mantener le oculos satis aperte. Io tamben volerea saper qui es le socio del Baron in le Park Hotel.

Leo surrideva, grate. Ille habeva sperantias de provar al gerente que ille non era un robator de accenditor e que ille meritava esser un bellboy.

ï RETRO • AVANTE ð

Le Mysterio del Cinque-Stellas, de Marcos Rey.
Ab le original brasilian O Mistério do Cinco Estrelas.
Version in Interlingua per Ensjo.