LE COSAS DEVENI NIGRE

TANTO tosto que Leo diceva que ille voleva vider le corpore incontrate in le Tietê, ille era conducite sin problemas per un homine de avantal e altere con aspecto de detective al refrigerator cryogenic del Instituto.

— Vos suppone que ille sia alcun parente tue? — le homine del avantal demandava.

— No — respondeva le garson con un tremor in le voce. Bastava un monosyllabo pro evidentiar su nervosismo.

— Alcun amico? — insisteva le homine con aspecto de detective.

— Tamben no.

Mesmo ante que illes aperiva le tiratorio Leo ja se habeva repentite de ille passo e desirava ardentemente que le homine del fluvio non esserea ille del 222 e del lavanderia. Ille habeva disobedite al consilio de Guima e de su genitores, e illo le inquietava.

Le del avantal tirava le tiratorio.

— Jecta un reguardo, garson. Non es pro isto que vos veniva?

Leo reguardava como si ille examinava cartas de joco, observate con attention per le duo homines. Le tiratorio era aperte, mais ille videva nihil, solo sentiva le battimentos de su corde. Quando un odor forte, forsan formol, le attingeva le nares ille aperiva al maximo le oculos e photographava.

Si, era le homine, le de facie de indiano, le homine del 222 e del lavanderia, que le Baron habeva occidite.

— Vos le cognosce? — demandava le del avantal.

— Vos pote clauder — respondeva Leo.

Le tiratorio era claudite, mais le question continuava in le aere.

— Si vos cognosce, dice tosto.

Leo non sapeva si ille deberea affirmar o negar. Pro negar ille deberea finger, representar, e ille non era artista.

— Io pensa que cognosce — diceva.

Le del avantal faceva un gesto large al detective, como uno qui dice: le caso ora es con te.

— Vos pensa, o cognosce de facto? — demandava le policiero.

— Io cognosce.

— Como es su nomine?

— Io non sape.

— Era ille estranier?

— Io nihil sape a su respecto.

— Le policia pensa que ille debe esser bolivian o peruan. Qual idioma ille parlava?

Leo succuteva le capite.

— Io nunquam le audiva parlar.

— Tractava con toxicos?

— Como io dice, io sape nihil re iste homine. Io solo le videva vive un vice, e per alcun secundas. E depost ille ja era morte.

— Ubi ha occurrite illo?

— In le Emperor Park Hotel.

— Vamos al commissariato. Mais io spera que vos non va facer le commissario perder tempore.

Le detective, que le homine del avantal appellava Lima, duceva Leo al strata ubi illes prendeva un taxi. Le trajecto era curte e reducite a pauc parolas, sin nove acclaramentos. Mais le garson veniva a saper que ille habeva essite le unic persona qui se habeva presentate pro recognoscer o identificar le corpore.

In le commissariato Leo attendeva circa dece minutas in un sala durante que Lima conversava con le commissario. Depost, le autoritate mesme aperiva le porta e le invitava a entrar. Lima ja non era la. Un specie de secretario o scribano punctava un sede a Leo. Ante qualcunque altere cosa, le commissario le faceva alcun questiones cuje responsas era annotate in un scheda: nomine, residentia e nomine del genitores.

— Alora vos cognosceva ille homine?

— Si, io le videva jovedi in le Emperor Park Hotel, ubi io era messagero.

— Ille era hospitate illac?

— No, io le videva in le appartamento 222, de senior Oto, un hospite permanente. Mais ille non me videva. Ni senior Oto notava que io le habeva viste.

— Como ha illo essite possibile?

— Io le videva per le speculo interne del guarda-roba.

— Que tu habeva vadite facer in le appartamento?

— Attender a un appello de ille senior, ille voleva jornales.

— Continua.

— Quando io retornava le hospite lassava cader le jornales, io me bassava e alora videva le pedes sub le lecto. Quando io me levava io notava un macula de sanguine, al minus illo me ha parite esser lo, sur le roba de seu Oto. Io tamben trovava que ille era munto nervose.

— Proseque.

— Io contava lo que io videva a seu Guimarães, le portero, e circa duo horas depost, quando le hospite ja habeva exite, nos retornava al appartamento, mais nos non trovava le cadavere.

— Vos vole dicer que illo habeva disparite del appartamento.

— Si.

— Ille senior exiva con un coffro o cosa assi?

— No.

Le commissario faceva un aere discredente.

— Ille Guimarães credeva que vos habeva viste un corpore sub le lecto del hospite?

— Non multo.

— Credeva o non credeva?

— Io pensa que non.

— E que succedeva depost?

Le visibile discredentia del commissario difficultava le narration de Leo, qui comenciava inglutir saliva, balbutiar e elevar le tono de voce, como si ille intendeva imprimer plus credibilitate.

— Le die sequente de bon hora io decideva cercar le corpore in le subsolo e vadeva al lavanderia. Io pensava que le corpore era celate illac.

— Perque vos pensava illo?

— Io non sape. Forsan perque le empleatos del lavanderia ancora non travaliava alora. Il habeva carrettas pro transporto de pannos immunde. Io imaginava que le cadavere esserea in un de illos. Io examinava le pannos in totes usque que io videva un de ille carrettas con alcun pannos in un saletta claudite. Alora io fortiava le porta del saletta.

— Necuno vos videva facer illo?

— Necuno.

— Non esserea plus facile advocar un del responsabiles?

— Io pensava que uno solo crederea in me si io appareva con le corpore in le carretta.

— Alora vos ha fortiate le porta?

— Fortiava e immediatemente comenciava tirar le pannos ab le carretta. E le cadavere era illac, le mesme del cryogenico.

— E depost?

— Quando io era a puncto de exir, alcuno me colpava le capite. Io cadeva, sin sensos.

— Ille colpo produceva ulle ferimento o tubere?

— Doleva multo mais produceva nihil.

— Continua.

— Quando io me eveliava le corpore non era plus illac.

Le commissario e le scribano cambiava reguardos que significava discredentia o derision. Le secunde disparition del cadavere accentuava le impression de historia inventate.

— E que vos faceva, juvene?

Ancora con plus difficultate pro parlar, Leo prosequeva:

— Io vadeva contar toto a seu Percival, le gerente.

— E ille?

— Ille me dimitteva.

Post nove intercambio de reguardos con le altere homine:

— Perque?

— Perque Oto, le hospite del 222, me accusava de haber robate su accenditor. Un accenditor multo car, de auro e argento.

Leo sentiva que, ben que le commissario non cognosceva le Baron, ille ja dava plus credito a ille que a su accusator. Alora ille habeva un idea: non reportar ancora que le accenditor habeva apparite in su tasca. Si ille lo faceva, ille poterea esser detenite pro inquestas. Post toto, le Baron habeva un teste del destino de su accenditor: le gerente del hotel.

— Mais qui es ille homine? — demandava le commissario. — Ille Oto?

— Es un homine multo cognoscite.

— Non veni dicer me que ille es Oto Barcelos?

— Il pare que si.

— Mais ille homine es un sancto! Il non ha un infante, un malade o un vetulo in iste citate qui non le debe alcun cosa.

— Io tamben le appreciava. Ille me dava multe pourboire.

— Nonobstante vos veni hic accusar le?

— Ille occideva un homine, doctor.

Le commissario restava pensative e sin haste a prender un resolution. Ille mesmo se levava e faceva un promenada per le commissariato.

— Si le homine es de facto Barcelos le caso es plus delicate. Io non pote intimar le como si ille esserea un criminose commun. — E diceva a su secretario: — Telephona al Park Hotel, parla con Oto Barcelos, e dice le que io va visitar le hodie al tres horas.

— Si vos le avisara, ille fugira — opinava Leo, precipitate.

— Si nos parla del mesme persona, ille non fugira. Ultra, io ha conversate con Barcelos, plus que un vice, re affaires assistential. Ille me cognosce ben. Oto Barcelos! Su sposa moriva in un disastro de avion. Desde alora ille passava a dedicar se al philanthropia. Vos es certe que es ille le homine?

— Oto, del 222, un senior obese qui face caritate.

— Ben, io va tractar del caso personalmente. Ora vade a casa. Probabilemente vos ancora sera advocate. Forsan ancora hodie.

Leo se levava, se congedava con un movimento de capite e exiva del sala con le certitude de que ille non habeva essite accreditate. Su sorte esserea si le Baron fugirea. Era su sperantia de exir ben ab toto.

Con multe haste, Leo prendeva un taxi:

— Porta me al Emperor Park Hotel.

Era un viage curte mais angustiate. Leo stoppava proxime al Park e attendeva. Quando ille videva Guima al porta, ille le advocava con gestos. Le portero se espaventava e se approximava, divinante nove problemas.

— Que occurreva, puero?

— Io vadeva recognoscer le corpore del homine trovate in le fluvio. Era ille mesme, ille que le Baron occideva.

— Ben, que tu vole que io face?

— Le resto io mesme faceva. Un detective me portava al commissariato e io accusava le Baron.

— Tu faceva illo?

— Si, le commissario venira hic a tres horas del postmeridie. Mais il ha un detalio: ille non me accreditava multo.

— Io ja lo expectava, puero.

— Io contava toto correctemente, minus que le accenditor ha essite trovate in mi tasca.

— De isto le Baron va incumber se.

— Io es con timor, Guima.

— Io tamben es. Tu cognosce ille historia del incantamento que se volve contra le incantator, nonne?

— Io cognosce, si.

— Le importante, puero, es que tu non te lassa imprisionar, o tu probabilemente sera accusate de occider ille homine. Io va dar te le clave de mi appartamento. Passa le tarde la e non exi ante que io appare o te invia alcun message. Tu comprendeva ben?

— Comprendeva, Guima.

— Tu genitores sape que tu vadeva recognoscer le corpore?

— No, io faceva ille idiotia sin dicer a quicunque.

— Alora non dice. Non vade preoccupar les ante le tempore. Post le prandio, absconde te. Ecce le clave.

Leo mitteva le clave in le tasca e se distantiava. Ille retornava a casa. Tentante ager normalmente, ille prandiava le sufficiente pro non demonstrar inquietude, e se dirigeva al appartamento de duo pecias de Guima, que era la mesmo in un parve edificio de Bela Vista.

ï RETRO • AVANTE ð

Le Mysterio del Cinque-Stellas, de Marcos Rey.
Ab le original brasilian O Mistério do Cinco Estrelas.
Version in Interlingua per Ensjo.