LE HISTORIA EVENIVA ASSI

GUIMA travaliava usque le sex. Leo calculava que al sex e medie ille ja esserea de retorno. Medie hora desde le Park usque Bela Vista. Mais necun signal de Guima al sex e medie, septe, septe e medie. Ille solo apparerea al octo horas, multo ultra le habitual.

Audiente le campana, Leo aperiva le porta. Guima habeva apportate cibo in latta.

— Tu ha fame?

— No.

— Dona Iolanda diceva que tu ha mangiate pauco. Tu debe haber, si.

— Tu ha essite in mi casa?

— Io veniva de la ora.

— Guima, conta me lo que succedeva?

— Naturalmente io va contar. Mais tu debera cenar.

— Le commissario ha essite in le hotel?

— Si, al tres al puncto, ille e un policiero nominate Lima. Io le recognosceva per le portraits in le jornales. Ille se appella doctor Arruda.

— Per favor, Guima, comencia. Io es hic desde duo horas.

— Vamos al cocina. Io conta durante que io prepara le repasto. Hic non es le Park, le cibo es in latta. E io ha nihil contra illo. Solo mi stomacho.

Guima faceva circumloquios mais contava toto con detalios e continuitate. Desde que Leo appareva in le hotel ille restava multo attente. Ille videva quando le Baron arrivava e recipeva le message telephonic in le porteria. Deberea esser le commissario. In sequentia, ille se dirigeva con su grassias, in haste, al elevatores. Guima credeva que ille fugirea mais illo non succedeva. Un hora depost, ille prandiava tranquillemente in le restaurante del hotel. Depost, ille vadeva al porteria e conversava con un del functionarios de servicio. A duo e medie un gruppo de feminas del societate appareva in cerca de ille. Era benefactrices qui sempre le visitava pro peter donationes o appoio pro lor campanias assistential. Illas ha essite ducite a un salon annexe al salon de conventiones. Guima, ben que ille habeva nihil a facer la, videva quando le Baron arrivava, vestite sportivemente, e basiava cortesemente le manos del senioras, cosa que ille sapeva facer multo ben.

Passante novemente per le porteria Guima recipeva un ordine del gerente mesme: quando arrivarea doctor Arruda, ille deberea conducer le al salon ubi le Baron receptionava le senioras.

Guima videva quando doctor Arruda entrava in le hotel con altere homine, e vadeva a lor incontro.

“— Vos veniva parlar con senior Oto?

— Si.

— Ille receptiona alicun senioras. Accompania me.”

Guima duceva le commissario e le policiero al salon. Le hospite del 222, in pede, ante le senioras sedite, assecurava su appoio a un campania pro le Natal del infantes paupere. Le Baron monstrava se enthusiastic verso le idea, dicente que ille participarea non solo con donationes, mais tamben con su experientia. Post toto ille ja habeva dirigite multe campanias de fin de anno.

“— Nunc toto debe esser planificate — diceva — etiam le activitates del corde. Facer le ben per mer impulso al vices resulta solo in prodigalitate.”

Le senioras, con surrisos, manifestava su gratitude.

“— Sed illo va tirar vostre tempore, Baron.

— Le mie io jam ha donate tote al carentes. Illo ha essite mi major donation.”

Grate, le feminas se congedava de Barcelos e exiva del salon quando le commissario e le detective se approximava.

“— Io es le commissario Arruda, Baron.”

Le hospite del 222 surrideva.

“— Baron es cognomine, debite a mi obesitate.

— E al nobilitate de vostre corde — accresceva le commissario.

— Io recipeva vostre message, sed vos non necessitava venir. Io irea al commissariato con tote placer. Sed que ha facite le gerente del hotel, ha ille denunciate le puero?”

Guima distantiava se alcun passos mais ille ancora poteva audir. Esserea ille le intention del Baron?

“— No, ille appareva spontaneemente.

— Ille confessava altere furtos?

— Perque, ha ille robate alcun cosa?”

Le Baron tirava le accenditor ex le tasca.

“— Ille robava mi accenditor, e senior Percival, le gerente, suspecta que ille ha robate altere objectos. Sed io non vole presentar ulle reclamation. Per me, ille non mesmo haberea essite dimittite.

— Illo ille non me contava — diceva le commissario, reguardante Lima. — Ille diceva solmente que uno lo habeva accusate de furto.

— Sed tunc que vadeva ille facer in le policia?

— Ille vadeva recognoscer un cadavere trovate fluctuante in le fluvio Tietê. Ille diceva que ille cognosceva le homine.

— Io jam sape ille historia — rememorava le Baron con un surriso. — Ille pueretto es de facto un fictionista. Sed ille non necessitava ir tanto longe pro innocentar se. Salvo si le manca un vite al capite.

— Ille de facto videva alicuno in vostre appartamento?

— Io esseva con un amico, Aníbal.

— Le puero contava que, retornante con le jornales, il habeva un corpore sub le lecto.”

Le Baron surrideva de novo, exponente plus le labios.

“— Qual bon oculos habe le puero! Realmente il habeva alicuno sub le lecto, esseva Aníbal, qui tentava recuperar un bottonatura mie. Io es ancora del tempore del bottonaturas. E con iste corpore de elephante io non succederea a attinger lo. Pro Aníbal, magre e parve, illo ha essite facile.”

Le commissario e Lima quasi rideva, iste vice.

“— E le macula de sanguine in le roba?

— Ketchup. Io non dispensa ketchup.

— Depost ille diceva que ille ha trovate ille homine in un carretta de pannos immunde in le lavanderia.

— Pote esser, sed non esseva mi amico. Ille es satis vive e io pote dar le adresse a vos. Aníbal Tibiriçá es mi contabile.

— Non es necesse — diceva le commissario, convincite. — Toto es multo clar. Ora io va conversar con le gerente. Excusa nos le abhorrimento, Baron.

— Nulle abhorrimento.

— E felicitates in vostre nove campania.”

Guima contava, in sequentia, que ille accompaniava le commissario e le detective usque le administration, ubi Percival faceva un lista de objectos disparite. Alcunes pertineva al hospites, alteres al hotel mesme.

Al exito, le portiero demandava a doctor Arruda:

“— Que va succeder al puero?

— Nos va a su casa ora. Ultra calumniator, ille se ha monstrate un belle furetto.”

Tanto tosto que se finiva le horario de travalio, Guima tirava le uniforme, lo que le rendeva plus magre e minus imponente, e curreva al casa del Fantinis. Ille trovava tote le familia alarmate con le visita del commissario. Guima tranquillizava Rafa e Iolanda per informar les que Leo era in su appartamento.

“— Mais ille non potera restar la per multe tempore. Al hotel totes sape que nos es amicos.

— Ille debe ir al casa de amita Zula — diceva dona Iolanda.

— Illa qui es cociniera del cantina?

— Illa mesme. La ille potera haber le compania de Gino, su cosino.”

Guima comenciava a aperir le lattas.

— Tu debe restar la usque que le cosas se acclarara. Ora vamos mangiar, depost tu vide television, dormi, e deman de bonissime hora io te porta al casa de tu amita.

— Guima, gratias pro toto.

— Uno dice que uno non pote fider se a un persona con plus que trenta annos mais io ja ha cinquanta.

— Solo plus un question.

— Duo, si tu vole.

— Que tu trovava quanto al comportamento del Baron in tote isto?

— Ille es un homine multo confidente in se mesme e astute. Mais, ben que io non es detective, io non ha le minor dubita: ille occideva le homine que tu videva in le 222.

ï RETRO • AVANTE ð

Le Mysterio del Cinque-Stellas, de Marcos Rey.
Ab le original brasilian O Mistério do Cinco Estrelas.
Version in Interlingua per Ensjo.