ALCUNO HA ESSITE IN LE APPARTAMENTO DE GUIMA

LE lunedi de nocte, Guima appareva al casa de amita Zula, pallide. Viste que Leo e Gino non le attendeva, illes tosto notava que il habeva novitate.

— Hans recipeva le message del academia — diceva le portero.

— Como tu sape? — demandava Leo.

— Alcuno ha essite in mi appartamento — declarava Guima, sedente se como si su gambas non poteva supportar le peso de su corpore. — Le porta ha essite fortiate con un levator.

Gino non se surprendeva.

— Debe haber essite un simple robamento.

— Nihil ha essite robate — acclarava Guima. — Haberea essite facile portar mi televisor portabile, viste que io non guarda moneta in le appartamento.

— Uno videva alcun estranio entrar?

— Tu cognosce mi edificio, Leo. Tres etages, sin portero. Quicunque entra. Mesmo assi, il nunquam habeva robamentos.

Leo non acceptava le suspicion de Guima.

— Tu pensa que Hans expectava trovar me?

— Isto non es tanto absurde. Prova de isto es que tu ha essite celate la. In le hotel, totes sape que nos es vetule amicos de familia. Era un loco de celamento probabile.

Leo reguardava a Gino, expectante que le jocator de chacos darea su opinion que, como sempre, ha essite lente, secur e reflectite.

— Evidentemente illo non ha essite un robamento — diceva ille. — Robatores sempre roba qualcosa. Pro me illes esseva in cerca de te, Leo o solmente voleva responder le message. Tu les dava un espavento e illes replicava. Como lucta de boxa quando le pugilistas solmente essaya colpos.

Guima concordava, ponente se in pede:

— Fustigar jaguar con fuste curte es periculose — ille concludeva. — Vamos cessar iste joco. Leo, oblida le Baron e Hans. Si illes es mittite in traffico, como illes debe esser, plus tosto o plus tarde illes cadera in le malias del policia. Da tempore al tempore.

— E intertanto io resta hic, imprisionate, incommodante amita Zula?

— Tu non nos incommoda — interveniva Gino.

— Nos pote trovar un altere loco de celamento. Un amico mie ha un ferma. Bon loco pro passar ferias.

— Gratias, Guima. Tu es un grande camerada. Io va pensar.

Guima exiva e le cosinos restava a conversar usque multo post amita Zula arrivar desde le cantina. Le periculo que ille curreva non era pro Leo un sensation agradabile. E si illes discoperiva que ille era celate a minus que un kilometro ab su casa? Non solmente su vita esserea in periculo, como tamben les de Zula e Gino.

Leo e Gino bibeva caffe con lacte in le cocina, al sol que entrava per le fenestra, quando ille diceva al cosino:

— Io besonia facer un telephonata.

— A qui?

— Al commissario Arruda. Ille besonia saper del ligation que existe inter le Baron e Hans. Si le Germano ha passage per le policia, ille va complicar se.

— Lassa, io face isto.

— No, cosino, illo es travalio que io mesme vole facer.

— Tu non debe exir del casa.

— Io va solmente usque le telephono public.

Gino, passante butyro sur le pan, perfectionava le idea.

— OK, mais vade travestite.

— Travestite, como?

— Io ha duo sedias rolante. Tu sape diriger iste vehiculo? Io sempre usa un bonetto quando io exi. Porta lo. E usa mi oculares de sol. Si Hans essera circa, ille non te recognoscera.

Leo hesitava, judicante le precaution exaggerate, mais tanto tosto que amita Zula vadeva al travalio, ille mitteva le bonetto e le oculares obscur de Gino e trainava le maneamento del sedia rolante in le corridor.

— Tu cambiava de facie — diceva Gino. — Vade tranquille.

Leo, ja in le strata, movente le rotas del sedia, se sentiva plus suspecte con le disguisamento que quanto ille se sentirea sin illo, con le impression de que totes discoperirea in ille un false paraplegico. Evitante cruciar reguardos, e facente un effortio physic major que le supponite, ille pauco a pauco arrivava al telephono. Ille besoniava facer duo telephonatas: un pro peter informationes e altere al commissario.

Le secunde ha essite plus rapide que le prime.

— Io vole parlar con doctor Arruda. Dice le que hic parla Leonardo Fantini, le garson del Emperor Park Hotel.

Momentos depost, le commissario attendeva.

— Pote parlar, puero. Es Arruda.

— Doctor, io pensa que io sape qui occideva Ramon Vargas. Ille se appella Hans e travalia in le hotel, in le lavanderia. Hans Franz Müller.

— Como vos lo discoperiva?

— Hans ha essite luctator professional e le persona qui me aggredeva era multo forte. Examina su antecedentes, doctor. Vos va trovar alcun cosa.

— Ascolta hic, puero, necun hotel de classe accepta empleatos con passage per le policia. Io vide que vos continua a voler involver altere personas pro escappar. Crea judicio e te presenta al commissariato. Es le melior que vos ha a facer, principalmente si vos es innocente.

— Alora vos non va verificar su scheda? Le nomine es Hans Franz Müller.

— Io jam lo annotava. Sed lo que me preoccupa es vos. Conversa con vostre parentes, consilia vos con illes e veni hic. Si vos continuara abscondite, vos vos involvera multo plus.

— Io va pensar — diceva Leo, sin saper lo que dicer, e reponeva le receptor.

Retornante a casa de amita Zula, Leo observava que ben que ille se effortiava, le sedia a pena se moveva, como il succede in le incubos. Alora eveniva un surprisa. Un persona multo cognoscite le ultrapassava, brillante al sol, in passos rapide e elegante, perfumate e fresc como si illa habeva exite del banio justo alora: Angela. Sentiente un impacto in le corde, Leo dava plus action al sedia rolante, sequente la ab alcun distantia, sempre a reguardar la, e tanto attrahite per illa que ille passava ultra le casa de amita Zula. Depost, quando Angela transversava le strata, ille se volveva, amarizate a causa del appelo telephonic que non habeva habite bon resultato, e a causa de haber viste le quasi-inamorata in ille triste circumstantias.

— Tu appreciava le vehiculo? — demandava Gino, surridente, con ille bon-humor que soleva confrontar le vita.

— Illo non curre como un Formula 1, mais es bon.

— Tu telephonava?

— Doctor Arruda non credeva. Diceva que necun persona con antecedentes criminal obtene empleo in un cinque-stellas.

— Illo pote esser veritate. De altere latere, si Hans es la per indication del Baron, ille non se riscarea si Hans habeva un scheda immunde.

— Mais io ancora ha sperantias. Ille annotava le nomine de Hans. Certo ille va verificar alcun cosa.

— Que diceva le commissario in ultra?

— Ille peteva que io me presentava al commissariato. Io respondeva que io pensarea.

— Mais in iste exito — addeva Leo — succedeva un facto que me commoveva plus que le appello telephonic.

— Que, cosino?

— Angela passava per me al strata.

— Illa te videva?

— Per sorte illa non me recognosceva — diceva Leo, tirante le bonetto e le oculares obscur.

— Como tu vide, le disguisamento era de prime qualitate — jocava Gino, tentante extraher un surriso ab Leo. Mais non succedeva. Le cosino era multo acerbe.

ï RETRO • AVANTE ð

Le Mysterio del Cinque-Stellas, de Marcos Rey.
Ab le original brasilian O Mistério do Cinco Estrelas.
Version in Interlingua per Ensjo.