IN LE ESTRANIE HOTEL ACAPULCO

SCIENTE del ita de Guima e de Hans al commissariato, Leo cadeva in disanimo e ja non al minus succedeva jocar chacos con le cosino. A vices le portero del Park appareva, sin novitates. Ille tamben recipeva caute visitas del parentes e del nonno. Dona Iolanda, amarizate, a vices prefereva que le filio se livrarea al commissariato que viver celate, opinion que Rafa e le vetule Pascoal rebatteva.

In un postmeridie in que Leo inventava pretextos pro exir, ille veniva con isto:

— Gino, io va facer un salto al hotel ubi Ramon Vargas era hospitate quando moriva.

— Tu rememora le nomine del hotel?

— Si, es un stabilimento de tertie categoria, in Vitória.

— Qual es le idea?

— Verificar alcun ligation inter Ramon e Hans. Si illes pertineva al mesme equipa, es possibile que Hans le visitava.

— Le policia ja debe haber essite la.

— Certo que si, mais illes non stabili qualcunque ligamine inter Ramon e le Germano.

— Es un idea periculose, mais me pare que tales te place. Pena que tu non pote ir sur sedia rolante. Mais va al minus con oculares obscur.

Leo vadeva al hotel de taxi. Illo se appellava Acapulco e al entrata il habeva multe testos con foliages. Alicun hospites esseva sedite in un specie de sala de attender, le unes de [bermudas], le alteres de calceones sin classe. Illo deberea esser un hotel-residentia pro le majoritate del hospites qui se movimentava multo confortabilemente. Ille videva un corridor de cemento flancate per portas verde per le qual circulava un homine vestite de blanc, ebrie. Tanto desde le sala quanto desde le corridor, ille audiva parolas in castiliano, que pareva esser le idioma official del hotel.

Leo se approximava al porteria ubi un homine de medie etate, sedite, audiva in un radio a pila un partita de football.

— Bon postmeridie! — complimentava.

— Nos non ha vacantias — respondeva le homine sin tirar le radio del aure.

— Io voleva un information — diceva Leo. — Era il hic que resideva Ramon Vargas?

Le homine audiva le nomine de Ramon, hesitava e respondeva:

— Era.

— Ille non lassava alcun pacchetto pro Hans Franz Müller?

— Qui es tu? — demandava le portero, inquiete.

— Ha essite Hans qui me mandava. Vos le cognosce, nonne?

Le homine faceva un signal con le mano a altere qui era al sala de attender. Iste, de [bermudas], brunetto obscur, trahente le sandalias, se approximava.

— Iste garson veniva mandate per Hans. Vole un pacchetto que pertineva a Ramon.

Le nove personage, qui debeva esser le proprietario del Acapulco, reguardava Leo del pedes al capite.

— Qual pacchetto?

— Io non sape.

— Hans sape que Ramon non lassava qualcunque pacchetto. Lo que ille habeva le policia portava via.

— Mais ille diceva que le pacchetto es hic in le hotel — insisteva Leo.

— Iste septimava ille appareva e non peteva pacchetto alcun — diceva le homine de [bermudas], irritate. — In ultra, Hans sape que io non me mitte plus in lor negotios.

— Sta ben — diceva Leo. — Mais lo que io vole es que ille sape que io ha essite hic, o ille sera capace mesmo de occider me. Vos debe saper como ille es. Io va lassar mi nomine — addeva, prendente un penna super le balcon. E scribeva: Leonardo Fantini. — Io va poner tamben le telephono del Emperor Park Hotel. Per favor, telephona le e le dice que io ha essite hic. Le Germano pote pensar que io fugiva con le pacchetto. Ille es desperate in cerca de illo.

— Io va telephonar, si — diceva le proprietario del Acapulco. — E io profitara pro peter le que ille non me involve plus in su... pacchettos.

— Gratias, senior. Io non vole apparer un die boiante in le Fluvio Tietê.

Durante que le homine de [bermudas] e le portero excambiava reguardos, Leo volveva le dorso e ganiava le strata. Un minuta depost ille prendeva un taxi.

— Uau! Sensational! — exclamava Gino, quasi battente palmas. — Tu succedeva a provar que Hans e Ramon se cognosceva.

— Io succedeva, mais non ha tu multe illusiones. Hans va peter al proprietario del Acapulco que ille nega ille relationamento.

— Illo, si le proprietario del hotel sera disposite a adjutar le.

— Pote esser que non sia — diceva Leo. — Comocunque io va scriber al doctor Arruda informante que Hans e Ramon Vargas se cognosceva. E io va facer isto ja.

— Il ha un cassa postal la al angulo.

— No, io va peter a amita Zula pro portar le littera a mi patre con un message pro que ille lo lassa ancora hodie al commissariato. Nos debe ager ante que Hans agera.

— Plus un chaco al Baron.

De nocte, quando amita Zula arrivava ab le cantina, Leo la dava le littera e le message, laconic e urgente: “Papa, lassa iste littera al commissariato hodie mesme.”

Plus animate, Leo mesmo invitava su cosino pro un partita de chacos. Ille sapeva que doctor Arruda, ben que non credeva in ille, prenderea alcun providentia. Immediatemente ille irea al Acapulco e forsan su proprietario o le portero accusarea Hans. Mesmo si le Germano peterea o supplicarea pro que illes non aperirea le becco. Era un nove sperantia.

Le nocte passava lentemente como tamben le matino del die sequente. Ja circa le meridie uno sonava le campana. Gino vadeva attender. Era Rafa, le patre de Leo, con un facie estranie.

— Pa! — exclamava le garson. — Non portava le littera al commissario?

— Portava — respondeva Rafa. — E lo portava personalmente.

— Tu non debeva haber facite isto, vetulo.

— Calma, io non diceva a doctor Arruda ubi tu es.

— E que succedeva, pa?

— Doctor Arruda legeva le littera, e perque ja era tarde, ille me peteva que retornava hodie de bon hora. E io al novem horas ja era la. Alora io, le commissario e un detective appellate Lima, iva a ille hotel Acapulco, in le strata Vitória. “Vamos vider si iste vice vostre filio parla le veritate”, diceva ille. Quando nos arrivava ille mandava advocar le proprietario, un certe Ramirez:

“— Heri esseva hic un garson appellate Leonardo Fantini? — demandava le commissario.

— Esseva, si.

— Que veniva ille facer?

— Ille demandava si esseva hospitate hic Ramon Vargas, ille qui esseva trovate morte in le fluvio.

— E que plus ille voleva saper?

— Si Ramon recipeva visita de un Hans.

— Cognosce vos ille Hans? Hans Franz Müller?

— No, senior.

— Su cognomine es Germano.

— Io diceva al garson que io non cognosceva ulle Hans. Io non me rememora que ulle persona con ille nomine ha cercate Ramon.

— Io vole parlar con le portero.

Le portero era al proximitates.

— Le garson tamben me faceva le mesme question — diceva ille. — Io non cognosceva ulle Hans hic.”

— Imagina le facie con que io restava! — exclamava Rafa.

— Pa, illes mentiva!

— Certemente illes recipeva moneta de Hans — clamava Gino.

— Mais le commissario credeva a illes — declarava Rafa. — E diceva que tu suffre del facultates mental, mi filio. E que per isto mesme tu sera tractate con curas special quando tu te presentara.

Leo bassava le capite, irritate.

— Illes ha essite subornate.

— Tu non pote luctar sol contra un banda, Leo. Io comencia accordar con tu matre. Forsan le correcte mesmo sia presentar se al commissariato. Io arrangia un advocato.

— Le Policia continuara non credente in me — diceva Leo. — E sera un victoria pro le Baron. Ora tu pote ir, patre. Gratias.

Rafa premeva le mano del filio.

— Tu nos manca al feria.

Quando Rafa exiva Leo comenciava dar colpos de pugno al aere.

— Videva lo que occurreva, Gino?

— Le Baron ha essite rapide. Ille debe haber date moneta pro que Hans subornava le duo.

— Le homine es multo astute.

— Non disanima, cosino. Ille recipeva altere chaco. Ille succedeva escappar con le rege, mais un chaco sempre espaventa.

— Ille ja debe saper que io non va desister.

— E non va mesmo? — demandava Gino con un crescente admiration per le cosino.

Leo respondeva immediatemente:

— NO! IO SOLO CESSARA SI ILLES ME OCCIDERA!

Gino toccava le tabuliero de chacos.

— Vamos planar un altere chaco?

ï RETRO • AVANTE ð

Le Mysterio del Cinque-Stellas, de Marcos Rey.
Ab le original brasilian O Mistério do Cinco Estrelas.
Version in Interlingua per Ensjo.