LE NOTITIA QUE NON HA ESSITE PUBLICATE

DE nocte Guima appareva al casa de amita Zula. Sapiente del ita de Leo al Hotel Acapulco, e de su consequentias, ille diceva:

— Alora il es a causa de isto que le Baron era tanto nervose.

— Conta illo — peteva Leo, enthusiastic.

— Heri postmeridie io videva le Baron exir currente del hotel con un talon de cheques in le mano. A ille hora le bancas es ja claudite e de facto tosto depost ille retornava ancora plus irritate. Certemente ille non succedeva a incassar le cheque. Alora il pare que ille habeva un idea e vadeva al Casa de Cambio del Park ubi ille cambiava dollares pro cruzeiros. Alora ille exiva de novo, sempre hastive, sudante e buffante como un can assetate. Sin peter licentia a quicunque, io vadeva al lavanderia, Hans non era la. Io discoperiva que ille habeva exite.

— Certemente ille vadeva incontrar le Baron — diceva Leo.

— Sin le minor dubita — accordava Guima.

— Su rege balanciava — commentava Gino in su linguage chachistic.

— Ille tardava multo? — demandava Leo.

— Minus que un hora — respondeva Guima. — Ante ascender al 222 ille passava per le telephonista. Ille attendeva un appello importante.

— Con tote certitude, de Hans.

— Es lo que io suppone, Leo.

— Con plus un pulsatetta forsan le rege cade — diceva Gino, movimentante le sedia rolante, como ille sempre faceva, in cerca de spatio, quando se sentiva felice.

Alcun tempore postea amita Zula retornava con un pizza mezza alice mezza mussarella, multo fragrante, como si illa habeva divinate que il haberea visitantes. Illa apportava un bottilia de vino de su parve cellario e se initiava un cena meraviliose. Illes parlava, como il non poterea non esser, del Baron e de Hans, e, pro le surprisa del gruppo, le parve Zula esseva de opinion que Leo deberea continuar le lucta, multo satisfacte con le appoio que Gino le dava. Ha essite in ille ambiente relaxate, a bucca plen e un poco de vino, ben al maniera de Bela Vista, que surgeva un altere idea pro perturbar le vita del Baron.

Ille nocte, tosto que ille exiva del casa de amita Zula, Guima apportava un littera de Leonardo Fantini a un jornal vespertin, specializate in notitiario policial, in le qual uno se refereva al possibile relationamento del proprietario del Hotel Acapulco, senior Ramirez, con personas qui haberea assassinate Ramon Vargas. Le littera parlava de suborno practicate per un personalitate del alte societate mais non mentionava le nomines del Baron e de Hans. Assi, Leo intendeva interessar le pressa quanto al caso, lo que forsan causarea un fuga suspiciose de Ramirez e del portero de su hoteletto.

Guima, nonobstante, non ascendeva usque le redaction pro livrar le littera. Ille lo lassava al porteria, adressate al redactor-chef, e se distantiava satis hastive in su Fusca. Ille sapeva que habeva livrate un bomba, mais ignorava si illo exploderea o non.

Le die sequente esseva de un expectativa nervose pro totes; Leo e Gino a casa, Zula al cantina, Guima al hotel e Rafa al officina. A tres horas del postmeridie Gino in su sedia vadeva al angulo attender le jornal. Mais totes, cata un in su ambiente, suffreva un disappunctamento. Le jornal non publicava le littera de Leonardo Fantini.

— Perque sera? — demandava Leo.

— Io pensa que le jornal inviava le littera al policia pro saper si il habeva in illo alcun veritate.

— E uno diceva que io es mentitor.

Gino sapeva surrider de un forma que le animava.

— Le jornal non lo publicava hodie mais pote publicar lo deman.

— Lo que io voleva saper — diceva Leo — es si le Baron e Hans habeva notitia del littera.

— Alora serea un altere chaco.

— Tu pensa que illes veniva a saper lo?

— Ben, pot’esser que alcun reporter vadeva primo al Acapulco e depost al policia. In iste caso, le proprietario del hotel se communicarea con Hans.

Leo colpava le tabula con le pugno.

— Io pagarea pro saper lo.

— Vos va saper — garantiva Gino con un caricate accento german.

— Ah, tu, ultra toto, es imitator?

— Io imita germano, japonese, aves, trainos e edificios in flammas. Tu ha le telephono del Acapulco la?

— Si.

— Io va telephonar a Ramirez.

De novo Gino, le electrico, exiva in su sedia, enthusiastic pro le aventura que ille viveva. Per le fenestra, Leo le videva glissar in su vehiculo veloce como si sur un pista de glacie. Si il non habeva scalas e disnivellos, le citate tote con rampas, in le stratas e edificios, ille, malgrado paralytico, serea plus rapide que qualcunque persona.

Dece minutas depost, Gino retornava.

— Io parlava con Ramirez.

— Conta, cosino.

— Io pensa que era le typo del porteria que mi attendeva:

“— Io vole parlar con Ramirez, dice le que es Hans” — io diceva. Pare que io videva le espavento que le individuo prendeva. Mais Ramirez tosto attendeva.

“— Qu’esque tu vole iste vice, Hans? Primo veni le policia, depois duo reporteres. Quando nos va cessar con isto?

— Non querella, tu ha essite ben pagate.

— Occurreva alcun cosa?

— Io vole saper como tu te ha comportate con le personal del jornal?

— Io pensa que ben. Io solo sape que nihil ha essite publicate.

— Era solo isto. Bon postmeridie, Ramirez.

— Vide si tu me oblida. Io non vole haber complicationes con le policia a causa de te.”

Alora Gino (Hans) disligava e retornava a casa.

— Alora il habeva mesmo un suborno — diceva Leo.

— E le notitia non appareva in le jornal perque le reporteres passava antea per le policia. Debe esser le norma in tal casos. E le policia informava que il ha un puero facente jocos in iste historia de Ramon Vargas.

— Ha essite isto — admitteva integremente Leo, abbattite.

— Mais non face ille facie, cosino. Le intention era dar plus un chaco al Baron e a Hans. E tu succedeva.

— Nos succedeva. Pena que nos non registrava le conversation telephonic.

— Io ja audiva dicer que registration non mitte alcuno in le prision. Es un prova que uno pote forgiar.

— Io tamben audiva illo — accordava Leo.

— Vamos jocar chacos. Es un joco que nos inspira. Obliga le cerebro a functionar.

— Es un pena que nos non habera le pressa al nostre latere.

— Jornalistas discoperiente crimines de morte e combattente bandas periculose, solo in le cinema — lamentava Gino, disponente le pecias super le tabuliero.

Al cader del nocte Rafa appareva al casa de amita Zula.

— Non functionava nostre plano — le diceva le filio.

— Forsan illo ha functionate.

— Perque tu dice isto, patre?

— Appareva un femina, un reporter, in casa.

— Que illa voleva? — se admirava Leo, excambiante reguardos enthusiasmate con Gino.

— Haber un incontro con te.

— Mais tu non diceva ubi io es.

— Illa ha essite discrete, non al minus voleva saper.

— Conta, papa, como ha essite toto. Rememora ben le parolas. Son importante.

— Isto face minus que un hora. Io habeva legite le jornal e era abhorrite per non haber apparite ulle notitia. Alora uno toccava le campana e io vadeva attender. Era al porta un juvene femina blonde e ben vestite.

“— Pote io parlar un minuta con vos? Il es super Leonardo.”

— Io faceva que illa entrava in le sala.

“— Ben, pote parlar.

— Io es del jornal e io legeva le littera que ille inviava.

— Perque ha vos ignorate le littera?

— Un doctor Arruda diceva que vostre filio non es plus que un malade mental. E le jornal non pote riscar se per involver personas e stabilimentos basate in un simple littera. Vos comprende?

— Io comprende.

— Mais io credeva in tu filio. Io es specializate in reportos super contrabando e traffico de drogas. E hic es io.

— Vos vole parlar con Leo?

— Si.

— Io non dicera ubi ille es.

— E io non vole saper lo: mantene secreto. Io prefere haber un incontro con ille satis longe.

— Ubi debe io portar le?

— Es melior que ille ira sol. Iste negotio es periculose pro me tamben. Leo pote esser capturate e io perder mi empleo.

— Quando serea le incontro?

— Deman. Vamos dicer, a octo.

— Ubi?

— Ante le jornal ubi io travalia, al allée Barão de Limeira. Io passa in un auto.

— Qual marca es le auto?

— Probabilemente un Fusca. Isto non es importante. Io le discoperi si ille sera al porta in iste horario. Vos le da le message?

— Io dara, mais io non guaranti que ille ira.

— Io spera que ille ira. Sera bon pro ille.”

— Isto ha essite toto — diceva Rafa.

— Como es su nomine? — demandava Gino?

— Diabolo! Io oblidava questionar.

— Illo non face mal, patre.

— Tu va?

Leo jectava un reguardo longe a Gino.

— Nos va pensar — diceva le cosino.

— Gratias, patre, pro le message. Io e Gino studiara le caso. Non te preoccupa.

Quando Rafa exiva, Leo e Gino, como si illes habeva accordate, controllava le enthusiasmo.

— Que tu me dice, cosino?

— Il pare que illo es lo que nos voleva, nonne? Le appoio del pressa. Nos era troppo sol in iste lucta.

— Qui sape iste vice il sera un chaco mat?

— Vamos vider. Mais ha essite un pena que le oncle non ha questionate le nomine del juvene. Es sempre prudente saper con qui nos ambula.

ï RETRO • AVANTE ð

Le Mysterio del Cinque-Stellas, de Marcos Rey.
Ab le original brasilian O Mistério do Cinco Estrelas.
Version in Interlingua per Ensjo.