A UBI?

ISTO era tamben le question que faceva a Leo le chauffeur del taxi, qui non notava le stato de su vestes. Ille non respondeva tosto, mais pensava rapido. A su casa ille non poterea ir perque tanto le policia quanto le homines del Baron sapeva ubi le Fantinis habitava. Le appartamento de Guima ja habeva essite visitate per le contrabanderos. E ille non voleva retornar a su ultime adresse, pensante al securitate de Gino e de amita Zula.

— Va a Bela Vista — ille ordinava al chauffeur.

Quando le taxi passava per le Morro dos Ingleses, Leo habeva un idea, mandava arrestar le auto, pagava e reguardava al edificio ubi Angela habitava. Mesmo si illa e le genitores era in viage, ille peterea al domestica de apportar la un message. Illa ja le habeva viste diverse vices conversar con Angela al porta e al angulo e forsan illa facerea le gentilessa.

Le portero del edificio, sin tirar le oculos de su vestes ancora molliate e impastate, e estraniante su aspecto general, le accompaniava usque le porta del appartamento de Angela.

Angela mesme attendeva le campana.

— Leo! — illa exclamava, surprise perque ille nunquam habeva ite a su appartamento e ancora plus perque illa nunquam le videva in tanto mal figura. — Ille pote entrar — diceva al portero.

In calcar le elegante salon del appartamento, Leo deveniva vergoniose.

— Io pensa que tu genitores non va appreciar.

— Illes es in viage, retorna al lunedi. Io non vadeva con illes perque io ha examines.

— Nihil poterea esser melior pro me.

— Perque tu es assi?

— Pote io seder me?

— Tu es molliate! Tira le blusa! Tu necessita de un caffe satis calide. Io va peter a Rita de facer un.

Durante que Angela vadeva al cocina, Leo evelleva le blusa e lo jectava super un sedia. Ora, si, ille poterea reposar. Ille se sedeva super un confortabile e per le prime vice in ille matino ille sentiva dolores muscular. Mais esser la, in le appartamento del quasi-inamorata, con su genitores viagiante era le prime compensation e intervallo post tante dies e noctes de tension.

Angela retornava:

— Le caffe veni. Mais como tu es estranie! Qu’esque succedeva?

— Tu rememora que io te diceva que il habeva un crimine in le hotel?

— Rememora.

— Alora sede te e audi toto. Es un historia longe.

Post le caffe Leo habeva sete e acceptava un tassa de orangiada. E un pauco de gelea. Durante que ille mangiava e bibeva ille contava tote le episodios del aventura que habeva initio al 222 del Emperor Park Hotel. Ille contava, inclusive, que ille la videva passar quando ille habeva ite telephonar disguisate e sedite al sedia rolante. Angela rememorava de haber viste un paralytico ille matino, multo impressionate con le historia de Leo e su terribile detalios.

— E ora, que tu va facer? — illa questionava al fin.

— Io volerea scriber un littera a mi patre. Io sponde que ille ja vadeva al casa de amita Zula e ille debe estraniar mi demora.

— Rita pote portar le littera.

— Era lo que io peterea.

Recipiente papiro, penna e inveloppe, Leo scribeva un longe littera a su patre contante toto que habeva succedite desde le incontro con le false jornalista. Ille diceva que ille poterea portar le littera al doctor Arruda. Forsan iste vice le commissario crederea in ille. Ille le peteva tamben que ille vadeva al casa del amita pro que Gino se tranquillizava. E pro finalizar, in un papiro a parte, que le patre deberea destruer, ille contava que ille era in le appartamento de Angela, de ubi ille forsan se transfererea al ferma promittite per Guima como refugio.

— Ora tu necessita reposar — ordinava Angela. — Tu va cubar te al lecto de Rita, mais tira tote le vestes. Quando illa retornara, illa lo repassara. E tamben va lustrar ille tu calceos.

Duo horas depost Leo eveliava e videva super un parve tabula su vestes repassate e sub le lecto le calceos lustrose. Ille se vestiva, le calceava, vadeva lavar le facie e se dirigeva al cocina attrahite per un deliciose odor de cibo.

Illes vadeva al tabula, Rita serviente le prandio.

— Tu livrava le littera a mi patre? — questionava Leo.

— Livrava e ille lo legeva le mesme hora — respondeva Rita.

— Ille inviava alcun message?

Rita reguardava a Angela, qui parlava:

— Tu patre mandava dicer que tu sia caute.

— Illo io sape.

— Ille suspecta que tu casa es vigilate — accresceva Angela.

Leo questionava a Rita:

— Tu videva alcuno proximo a mi casa?

— No.

— Tu es certe que necuno te sequeva?

— Io non videva quicunque sequente me.

Leo, durante que ille mangiava, faceva laudes al cocinera, mais le tension habeva retornate. Su patre tamben non era uno qui vide phantasmas, pede al solo como ille. Si ille habeva viste alcuno circumferente le casa, illo deberea esser veritate. Mais ille non voleva anticipar timores.

Post le prandio Leo e Angela retornava al salon e illa accendeva le apparato de sono. Ille disguisatemente spiava per le fenestra. Al altere latere del strata ille videva un Fusca blanc. Non era possibile notar si il habeva alcuno intra. Ille appellava Angela con naturalitate, solo pro facer un question.

— Tu ja ha viste ille Fusca stoppate la?

— No, io pensa que non — respondeva Angela hesitante.

— Pote io questionar a Rita?

— Io va advocar la.

Rita veniva e spiava per le fenestra con un caution que necuno habeva sollicitate.

— Sempre stoppa autos la.

— Mais tu non rememora un Fusca blanc?

— No.

Leo fingeva interessar se pro le nove discos de Angela e illes excambiava informationes super le ultime lanceamentos.

Le grande momento del postmeridie, nonobstante, venirea multo depost, quando sin parolas illa le invitava a dansar. Alora ille faceva le possibile pro oblidar le Fusca blanc e al fin succedeva. Ille mesmo se diverteva, ben que le musculos le rememorava a tote instante de effortio desperate in le barrage ille matino.

Quando Angela vadeva apportar plus de bibita, Leo curreva al fenestra.

Le Fusca blanc ancora era la. Angela le surprendeva spiante, cosa que ille non desirava.

— Le auto ja vadeva via?

— No, mais non vamos espaventar nos. Quante Fuscas blanc existe in São Paulo?

— Alora vamos dansar plus un pauco. Io ha un musica que tu va amar.

Durante que illes dansava, Rita vadeva al fenestra e clamava le nova:

— Le auto dispareva!

Leo e Angela curreva al fenestra. Veritate: le Fusca habeva partite.

— Io ja era angustiate — confessava Leo.

— Io tamben — confessava Angela. — Le gente de iste insula de edificios non ha Fusca. Hic le auto le plus incostose es le Passat.

Alleviate, le quasi-inamoratos poneva un altere musica in le apparato e retornava a dansar excambiante reguardos de un allegria que nasceva e se expandeva.

— Io dansa mal — diceva Leo.

— Basta imitar mi passos. Io ja vinceva un concurso de rock.

— Io vadeva pauc vices a discothecas. Io studia de nocte, tu sape.

— Il ha multe discothecas que functiona le postmeridie de sabbato.

— Pote nos ir un de iste sabbatos?

— Io debera attender tu invitation?

Multo felice, Leo se lassava in un del suave confortabiles del appartamento. Angela surrideva a ille, ambes in ille phase in que le parolas es dispensabile. In sequentia, illa vadeva spiar al fenestra.

— Leo! — illa critava. — Le Fusca! Retornava!

Le garson vadeva spiar, juxta illa, ja caute. Si, le Fusca era la. Le duo se imbraciava, reguardante a basso, con un timor que deleva tote le emotiones bon que illes habeva sentite. Tosto Rita se univa a illes, vidente inter le cortinas del fenestra le Fusca blanc.

— Si il es ille gente, como esque illes te discoperiva hic? — questionava Angela.

— Illes sequeva Rita quando illa vadeva portar le littera a mi patre.

— Io non videva quicunque sequente me.

— Illes sequeva in auto, Rita. Es le unic explication.

Le tres remaneva in silentio.

— Tu non va exir — diceva Angela. — Mi genitores es in viage.

Leo teneva le manos de Angela.

— Ille gente non remanerea hic si illes non habeva certitude absolute. Descende al porteria e questiona si alcuno faceva questiones a respecto de me. Tu pote facer lo?

— Claro — respondeva Angela. — Io retorna in un instante.

Quando Angela exiva del appartamento, Leo telephonava al Emperor Park Hotel. Ille mandava advocar Guima e le contava lo que succedeva. Si ille escapparea, le solution era refugiar se in su appartamento malgrado que illo era adresse ja cognoscite per le banda, desde ubi illes irea al ferma. Guima diceva si, si, si, nervosemente, promittente le que mesmo non essente in casa ille non serrarea le porta a clave a fin que Leo poterea absconder se la quandocunque.

Tosto que ille reponeva le receptor, Angela retornava. Plus pallide ancora.

— Leo, illes ha parlate con le portero. Illes voleva saper si habeva entrate un garsonetto con le vestes molliate e faceva un description de tu aspecto physic.

— Le portero ha confirmate?

— Si — diceva Angela. — Leo, illes sape que tu es hic.

— Il es sempre bon saper lo que illes sape — commentava Leo, solmente como consolation.

— Esque illes avisara le policia?

— No — garantiva Leo. — In iste momento illes non vole que io habe qualcunque ligation con le policia. Illes vole simplemente occider me.

Angela comenciava a perder le controllo.

— Leo, telephona al commissario e rende te. Tu essera plus secur imprisionate.

— No — diceva le garson con firmitate. — Imprisionate io non potera provar quecunque.

— E si illes volera entrar? Illes pote facer lo dicente esser policieros.

— Io ja ha pensate a illo — diceva Leo. — A causa de isto io non potera restar hic multe tempore. Solmente iste nocte.

— Tu exirea con illes la in basso?

— Es lo que io va facer, deman de bon hora.

— Illes te occidera.

— Il non ha altere maniera, Angela.

— E a ubi tu ira?

— Al appartamento de un amico, hic proximo.

Angela alimentava un sperantia:

— Qui sape durante le nocte illes se fatiga e va via.

— Illo non va occurrer, illes debe haber un schema. Le importante ora es que nos nos organiza tamben. Io, tu e Rita debera alternar nos al fenestra. Si illes entrara in le predio io descendera per le scalas.

Ha essite lo que illes faceva; era sempre un al fenestra spiante le Fusca blanc. A vices le auto se movimentava, vadente forsan usque le fin del strata mais tosto illo regressava al mesme loco. Del altor del appartamento uno non poteva vider le occupantes del Fusca, solmente, de tempore in tempore, le mano de alcuno tenente un cigaretta.

— Io pensa que iste nocte illes non tentara quecunque — concludeva Leo. — Mais nos sera attente.

— Como esque tu exira de hic deman? — questionava Angela. — Currente?

— No — respondeva Leo. — Io intende de exir bastante lentemente.

ï RETRO • AVANTE ð

Le Mysterio del Cinque-Stellas, de Marcos Rey.
Ab le original brasilian O Mistério do Cinco Estrelas.
Version in Interlingua per Ensjo.