UN REUNION MULTO IMPORTANTE

GINO exiva de casa de bon hora, sur su sedia rolante, e retornava alcun tempore postea con xerographia del “material de recerca”. Ille voleva tamben jectar un regardo al insula de edificios pro vider si personas suspecte rondava. Toto tranquille al strata.

Leo e Gino sapeva que ille horas serea morose e longe. E pro complicar su stato de spirito Leo sentiva multo le manco de dona Iolanda, del patre, de Diogo e del nonno. Mais un manco special e con un gusto special ille sentiva de Angela. Ille nunquam plus la habeva viste desde le die del barrage. Esserea illa le mesme quando ille la reviderea de novo? Ille era le question que le manco le apportava.

Leo e Gino legeva le jornales varie vices, spectava programmas vespertin de television, mais non succedeva a jocar chacos. Illes sapeva que solo le sorte poterea poner un fin a ille expectativa. Hans ha un dossier policial munde. Succederea le mesmo con Malena e Leonel? Gino trovava difficile que professionales del delinquentia succederea esser tanto insuspecte quanto le benefactor Baron. Le die se consumeva in suppositiones e sperantias que solo servia pro adjutar le tempore a passar.

De nocte Guima, como ille habeva promittite, qualcunque esserea le novas, appareva.

Leo, nervose, ordinava:

— Conta tosto, Guima.

— Vamos per partes.

— Per partes mais bastante rapide.

— Hodie tosto de bon hora io telephonava a doctor Arruda e le passava le duo nomines dicente que illos era le nomines de tu probabile sequestratores. Non pensa que io ha passate un die calme. Pro me tamben le attender ha essite dur. Solo al fin del postmeridie ille telephonava al porteria del hotel.

— Que diceva?

— Ille exige tu presentia deman al commissariato.

— Io non ira — clamava Leo.

— Attende, tu non audiva toto. Ille duo es in le album.

— Malena e Leonel?

— Si — confirmava Guima. — Illes ja ha essite involvite in traffico de toxico. Leonel, inclusive, ha complite pena.

— Nonobstante io non ha corage de ir al policia — confessava Leo, reguardante Gino in le expectativa de un consilio.

— Io non sape que dicer — confessava Gino.

— Mais ille non vole prender te — garantiva Guima.

— Alora que vole ille?

— Io diceva que tu ha altere informationes. E Arruda vole haber cognoscentia de illos. Io le monstrava le retalio del jornales e le mappa del barrage. Post le robamento del Corcel e del duo nomines que tu ha fornite, ille comencia a trovar que tu non es tanto folle como ille pensava.

— Io continua con timor, Guima.

— Io va con te al commissariato.

— Non te compromitte, Guima. Tu pote perder tu empleo al Park.

— Un momento — diceva Gino anxiose. — Il ha scalas al commissariato?

— Scalas? No. Il ha un rampa, postea le elevatores.

— Rampa! — exclamava Gino. — Qual cosa meraviliose! Alora io va con te, Leo.

— Gino, tu parla serio?

— Claro! E si illes volera prender te, illes debera prender me tamben. Al final, nos es socios, nonne?

— Io trova bon que tu va accompaniate — diceva Guima — ben que io crede que Arruda non ha le intention de prender te. Mais, per favor, mantene me informate. Io vole saper que succede.

E in ille momento comenciava pro Leo e Gino un nove e anxiose tempore de expectativa.

ï RETRO • AVANTE ð

Le Mysterio del Cinque-Stellas, de Marcos Rey.
Ab le original brasilian O Mistério do Cinco Estrelas.
Version in Interlingua per Ensjo.