INTRA LE CASA DEL BARRAGE

AL decime-prime casa del barrage cuje campana Leo sonava, ille faceva le mesme question de sempre:

— Es Malena a casa?

In totes, le responsa non habeva variate: hic reside necun Malena. Mais in ille, le homine qui aperiva le porta, post un hesitation con le mesme symptomas de un colica de ficato, repeteva le nomine:

— Malena?

— Si, Malena Fuentes. Io besonia multo parlar con illa. Es importante.

— Attende un pauco.

— Io prefere attender la intra — diceva Leo con un decision que non admitteva controversia.

Leo entrava in un sala mobilate con mobiles basse e rude. A proposito, illo pareva le adresse de un casa de campo. Iste homine forsan sia le pilota del yacht, pensava le garson, vidente le distantiar se precipitatemente.

Le mora esseva major que lo que Leo poteva previder. Mais le passos que ille audiva non era de Malena. Le homine qui habeva aperite le porta retornava. Ille apportava sur le tabuliero un question:

— Que desira vos con Malena?

— Le affaire es particular.

— Qual es vostre nomine?

— Illo tamben es particular — respondeva Leo. — Mais il ha nulle problema. Io retorna altere die. Es un pena.

Le homine non le permitteva exir:

— Un momento.

Restante sol de novo, Leo ha lamentate que su inquiete anxietate debeva esser dividite in etapes. Ille vadeva spiar per le fenestra. Al strata solmente un juvene paraplegic se promenava in su sedia rolante. Postea ille audiva le tintinnar de un extension telephonic. Si ille era plus calme, ille riderea, perque in ille matino, al hotel, ni le Baron ni Hans reciperea qualcunque appello telephonic, altere splendide idea de Gino que doctor Arruda habeva acceptate sin discussion. Malena e su gruppo deberea ager secundo lor proprie capite, sin le auxilio del privilegiate cranio del benefactor Oto Barcelos.

Al final, elegante como in le prime vice que Leo la habeva vidite, Malena appareva.

— Que desira vos, juvene?

— Holla! Tu te recorda de me?

— No, non recorda.

— Forsan tu amico Leonel Barrios se recordara. Ille non es a casa?

— Vos cognosce Leonel?

— Esque tu ha oblidate? Nos tres ja nos divertiva bastante in un yacht al barrage. Mais illo era locate, nonne? Il pare que vos non conta multo super vehiculos proprie.

Un altere voce se faceva audir:

— Como tu veniva apparer hic?

Leo videva Leonel qui habeva entrate per altere porta del salon.

— Ah, ecce hic, senior Barrios!

— Io faceva un question.

— E io va responder lo: in ille belle matino io sequeva vos duo.

— Non es veritate, necuno nos sequeva — garantiva Barrios dante su parola de delinquente experte.

— Ben... io pensa que tu ha ration. Il ha essite Hans qui me dava le adresse.

Leonel reguardava Malena, irritate.

— Hans? — e faceva le question verso illa: — Perque lo facerea?

Mais qui respondeva ha essite Leo.

— Perque ille pensa que io pote travaliar con vos.

— Ille nos diceva nihil — diceva Barrios.

— Telephona a ille — demandava le garson. — Io attende. Io non ha haste. Lavanderia. Extension 12. Ille attende tosto perque ille es le chef.

— Io ha telephonava — diceva Malena. — Ille non es la.

Leo habeva altere suggestion:

— Alora telephona al Baron.

Illes non respondeva mais certemente ja habeva telephonate.

— Nos sape lo que nos debe facer — diceva Barrios.

— Optime! Io non vole influer — retornava le garson, approximante se al exito. — Le melior es passar hic al postmeridie.

— Tu non va exir — garantiva Barrios tamben approximante se a passos rapide.

Le homine qui habeva aperite le porta reappareva, bloccante con su corpore un possibile fuga. Le trio era syntonizate.

Leo sentiva le prisa de Barrios sur su bracio.

— Iste es un visita cordial — ille diceva. — Io solo voleva entrar in le gang.

Malena, qui debeva haber melior capite que su companiones del sexo masculin, preoccupava se in comprender le presentia del garson la al barrage.

— Ille veniva facer chantage!

Le uno qui habeva aperite le porta commentava:

— Un nove Ramon Vargas!

Mais Barrios ha essite plus practic.

— Alcuno sape que tu ha venite hic?

— Mi cosino.

— Solo tu cosino? — demandava Barrios.

— Si io intendeva de ganiar pecunia, io non poteva propagandar le secreto.

Barrios premeva su bracio de novo.

— Tu sera torturate usque dicer ubi nos pote trovar tu cosino.

— Non es necesse tal cosa, senior.

Barrios — ?

Malena — ?

Le pilota del yacht — ?

— Ille veniva con me.

— Veniva con te? Ubi es ille?

— La al strata, tosto post le angulo, ante le telephono public. Si io mora, ille appella le policia. Qui sape forsan ille ja ha mesmo appellate.

Non credente, Barrios demandava:

— Como es tu cosino?

— Es un garson un pauco plus vetule que io. Ille es sur un sedia rolante.

— Un sedia rolante? — se espaventava Malena.

— Il non es le caso que ille ama tanto ambular sur sedia rolante, ille es paralytic.

— Illo es un burla, nonne? — inquireva Barrios, con ferocitate.

— Si vos non crede, prende me. In 15 minutas le policia sera hic.

Le tres non sapeva que decider.

— Resta con ille — dicedeva Barrios, verso Malena. — Io e Maurice va al angulo.

Malena aperiva le tiratorio e retirava un revolver.

— Non face mal a mi cosino — demandava Leo con planate ingenuitate.

Barrios e Maurice sin un parola plus exiva del casa, durante que le garson se sedeva sur un confortabile con un calma que Malena non succedeva a comprender.

— Tu ha mentite, nonne? — questionava.

— Io diceva le veritate. Io veniva con un cosino. Paralytic.

— Tu non te riscarea.

— Io pote haber committite un error. Vamos vider.

Le tempore passava e Barrios e Maurice non retornava. Le femina deveniva plus inquiete a cata secunda que passava. Leo, sedite sur le confortabile, relaxate, faceva un supposition jocose:

— Io sponde que le tres vadeva biber bira. Gino, mi cosino, adora bira.

— Ille restava al telephono public?

— A duo-centos metros del casa hic.

— Alora illes ja deberea haber retornate.

— Io tamben pensa que illes mora.

— Tu primo era armate?

— No, mais ille es cinctura-nigre.

— Tu non diceva que ille era paralytic?

— Mais ille faceva curso special.

Plus alcun minutas e Malena ja non se contineva:

— Dice lo que ha evenite!

— Como pote io saper si io es sedite hic? Mais, si tu vole, io va vider.

— Tu non va exir de hic, puero.

— Io non mesmo lo intende.

Illes audiva colpos al porta e Malena curreva pro aperir lo. Commissario Arruda, detective Lima e un policiero uniformizate entrava impugnante revolveres.

— Es inutile punctar ille arma, Malena — diceva le commissario. — Le casa es circumferite e le duo gorillas ha essite capturate sin un tiro, proxime al telephono.

— Mentitor! — vociferava le trafficatrice verso Leo.

— Io non mentiva, mi cosino existe mesmo. Ille veniva sur un sedia rolante, mais intra un auto del policia. Le senior commissario es hic como teste pro affirmar que io es un garson qui non menti.

Le commissario faceva un surriso inhabile, perque ille non disponeva de un altere, de altere typo, in ille momento.

— Ora vamos vider qual typo de obras de arte illes cela in iste casa — diceva Lima.

E era toto la, conservatette. Mais le affaire ancora non era pro le jornales perque un pipion-currero e un gavion ancora gaudeva del libertate.

ï RETRO • AVANTE ð

Le Mysterio del Cinque-Stellas, de Marcos Rey.
Ab le original brasilian O Mistério do Cinco Estrelas.
Version in Interlingua per Ensjo.