UN FINAL MULTO, MULTO FELICE

E toto finiva in un festa bastante al modo italian, bastante al modo del Bexiga, in le casa del Fantinis, in un dominica toto dedicate, desde bon hora, al comemoration del retorno de Leo al empleo in le hotel e del magnific victoria que ille e Gino habeva habite contra “le potente e astute gang de trafficatores de toxicos”, como le jornales lo habeva rotulate. Mais, per suggestion de doctor Arruda, integremente acceptate per le jornalistas, portraits e adresses del cosinos non constava del reportos pro evitar futur vindicantias. Lor participation, totevia, habeva essite descripte in tote le detalios, inclusive le lucta que illes interprendeva contra le discredentia policial. In un photo, doctor Arruda appareva con un mano aperte, exponente lo a un hypothetic ferula, sin dubita le que plus agradava le messagero e le jocator de chacos del chaise rolante.

Le festa, in veritate, esseva un reunion de parentes e amicos, con multe morsellos de varie regiones italian, multe macaronata e plus vino que quanto le prudentia consiliava. Amita Zula e dona Iolanda habeva travaliate desde bon hora in le preparation del banchetto, e Diogo, fer quanto al fratre, accompaniate per le nonno Pascoal, habeva vadite plus que mille vices al emporios e mercatos pro compras additional. Guima, il es clar, habeva arrivate de multo bon hora, e ha essite qui plus contava le movimentos de Leo e Gino contra le gangsters. Percival, le gerente del Park, disconcertate, appareva, mais non restava multo. E detective Lima, apportante un imbracio de doctor Arruda, arrivava al hora exacte del prandio. Le punctas del tabula ha essite destinate a Leo e Gino, qui a distantia excambiava reguardos expressive. Illes era tanto felice que illes habeva perdite le appetito.

Lo que plus on commentava al tabula era le reaction del senioras que travaliava con le Baron in le campania de benefaction. Totes habeva declarate que illas non credeva que ille habeva qualcunque relation con le contrabanderos, malgrado toto que Hans habeva declarate pro incriminar le, liberante se del responsabilitate del assassinato de Ramon Vargas. E illas habeva lor motivos pro pensar assi perque le Baron ha confessate nihil, attribuente su prision a un lamentabile error que un dia esserea acclarate.

— Un vive pro Leo e Gino — exigeva Rafa con le tassa de vino bastante alte.

— Viveeeeee! — repeteva totes, precipitante se a plenar le tassas.

Mais in medio a tante allegria il habeva un momento in que Leo deveniva triste. Quando ille se rememorava de Angela. Le mesme die del salon de the, quando on ha manillate le Baron, ille curreva al Morro dos Ingleses. Rita le recipeva con un grande surriso, pois illa ja habeva audite le notitia per le radio. Tosto depost surgeva Angela e le imbraciava. Illes non habeva tempore totevia de excambiar parolas. Le genitores del puera, apportante coffros, appareva in le salon. Ille sapeva alora que totes viagiarea in ille instante. Illes restarea duo menses al plagia. E illes habeva multe haste.

— Quando io retornara tu me conta toto — diceva Angela, totes ja in le elevator.

— Perque? Va apparer sur le jornales — diceva su patre.

— Io odia ille historias de crimines — declarava le matre con aere nauseabunde.

Leo contava ille facto al cosino Gino solmente le dominica, pauco ante le macaronata.

— Que tu dice re illo? — ille questionava.

— Io pensa que scalas e barrieras intrinca le vita mesmo de illes qui ha bon gambas — diceva Gino con un aere vagemente philosophic.

Leo non comprendeva. Ille se refererea al obstaculos social? Illo de pauperes, arrangiatos e riccos?

— Que tu vole dicer, cosino?

Gino ja pensava a altere cosa.

— Leo, io ja seligeva mi profession.

— Qual?

— Architecto.

— Non lo dice!

— Io va mitter un rampa in cata edificio. Io facera un cruciata national contra le scalas. Non servi que nos nos lamenta. Es necesse facer alcun cosa — concludeva Gino, ridente e acceptante un enorme tassa de vino que Rafa le passava.

Leo rememorava le belle auto del patre de Angela apportante le familia al ferias. Duo menses. Ille esserea ancora un heroe intra sexanta dies? O toto ja esserea oblidate?

— Pa, me da un vino — peteva a Rafa qui vagava per le sala con un jarra in le mano, plenante o replenante le tassas del invitatos.

Le veterano le jectava un reguardo que detegeva alcun tristessa in medio al allegria del festa.

— Que il ha, filio? Es toto ben?

— E non deberea esser, pa? Vamos. Le vino.

FIN

ï RETRO • AVANTE ð

Le Mysterio del Cinque-Stellas, de Marcos Rey.
Ab le original brasilian O Mistério do Cinco Estrelas.
Version in Interlingua per Ensjo.