Virtuality

Joanne respirava a fundo e faceva un passo avante. Illa aperiva le oculos. Nihil succedeva. Un ruga de frustration appareva in su fronte. Illa decideva tentar un altere vice, ora plus decidite. Le passo esseva major, e echoava in le immense vacuo. Nihil. Illa decideva tentar un altere cosa. Illa extendeva le bracio e faceva un grande movimento al sinistra, e depost al dextra. Como illa expectava, illa collideva contra nihil. Diabolos, sera que illes habeva oblidate initiar le programma? Non era possibile...

Alora illa habeva un idea: Illa elevava su digito indice e faceva un tracia imaginarie in le spatio ante se. Ab le puncta de su digitos, un fasce argentee plenava le nihil. Joanne surrideva. Illa habeva vidite illo in un film. Illa cambiava le direction del indice, movente lo ora in le vertical, ab alto a basso. Le linea argentee se aperiva, revelante un schermo fluctuante semitransparente, con le sequente legenda:

Neural Systems Inc. VR beta system v.0.107 Human-Machine Virtual Interface, © Neural Realms, 1997.
*Type BF1 for online menu.*
System prompt >

— Congratulationes, Jo! Tu ha justo ora inaugurate nostre interfacie. Ora io solo expecta que le technicos habe reparate le bug que impediva le emersion... — le voce arrivava a su aures con un stridulation characteristic de transmission de radio. Era de Albert, qui monitorava su movimentos presso su equipa in le mundo "real". Obviemente, le transmission non era per undas de radio, ma illes habeva includite iste detalio al programma pro mantener un certe "climate". Illa rideva, e respondeva:

— Albert, non canta victoria ante le tempore. Io pote mesmo restar imprisionate hic, ma resta avisate que quandocunque tu ligara un computator, usara un cassero electronic o facera un appello de telephono mobile, io va esser illac pro importunar te per sempre, bandito!

Le voce retornava per le altoparlator in su aure.

— Hahahahaha! Touché! Ma ora, parlante seriemente, tu es al porta de entrata del systema. Il es clar que le version pro commercialization non habera un interfacie tanto dur. Nos pensa a alique plus graphic, con buttones e menus de rolage...

— Si, si, Al, ma cancella le garrulation e me dice como operar iste cosa!

— Ben... trahe le claviero! — diceva Albert, in tono jocose. Per un momento illa non comprendeva. Illa ja demandarea, ma alora illa habeva un idea. Extendeva su mano e traheva le aere. Immediatemente, un claviero virtual appareva ante se. Non era un claviero standard, con claves pro litteras e numeros. Era un designo futuristic, e plus intuitive. Joanne localizava le clave correspondente a "BF1" e lo premeva. Un millesimo de secunda depost, un schermo del grandor de un pariete appareva, plen de optiones. Illa se espaventava con le grandor.

— Al... como tu expecta que le usatores se guidara per ISTO?! Le lista es gigantesc!

Le voce de Albert arrivava sonante como un radioamator:

— Ei, puera, relaxa... iste es le prime del prime versiones functional. Nos poneva illo illac solmente como un lista de controlo pro le modulos que nos ancora debe disveloppar. In ultra, solo le modulo alpha functiona.

Joanne altiava le humeros e localizava le modulo alpha. Illo era justo al topo.

— Al, como face io pro selectionar le modulo? Iste claviero non me da ulle idea!

— E qui besonia un claviero? — E post un parve pausa pro causar suspense: — Vola!

Volar? Joanne se enthusiasmava! Illa sapeva que le sensation de volar era un del routines plus basic del Realitate Virtual, ma illa nunquam habeva realmente cogitate experimentar... Illa decideva tentar. Illa faceva un parve impulso con le pedes e...

Le sensation era meraviliose! Melior que lo que illa ja poteva imaginar. Illa se sentiva leve como un pluma, como si le gravitate se habeva subito finite. Illa se approximava gratiosemente al lista semitransparente e attaccava su digito al parola "alpha". Immediatemente un parve menu appareva, requestante le confirmation del selection del modulo. Joanne punctava al "yes", e hesitava un pauc, ma illa tosto premeva le button deciditemente. In le mesme instante toto circa illa se transformava, e illa se trovava subito in le medio de un grande campo herbate con un arbore al centro e montanias al fundo. Su oculos se aperiva al maximo. Era multo perfecte, quasi real. Solmente a causa del colores aliquanto artificial, e alicun faltas evidente de renderization... ma mesmo assi, era multo melior que qualcunque ambiente virtual ja create. Illa se approximava al arbore e poteva constatar proximemente que omne folios era renderizate separatemente, e le ramos balanciava suavemente sub un calide brisa. Joanne sentiva le brisa. Era meraviliose.

— Al... — le voce quasi non exiva — como tu succedeva?

Le voce de Albert veniva radiante:

— Oh, gratias! Ma de facto non es multe... le scenario es parve e se repete a cata dece metros... excepte le arbore, obviemente. E in ultra, nos es a usar tote le poter de un mainframe pro facer isto hic... Ante que nos potera compactar cata modulo in un formato que potera esser commercializate — e principalmente pro un bon precio — il va prender ancora alicun decennios...

Joanne non succedeva tirar le surriso ab le labios. Ecce que illa videva un pomo. Illa faceva un salto agile e tirava le fructo ab le planta. Le ramo non balanciava. Albert interveniva:

— Vide? Il ha ancora multe cosa pro ameliorar...

Joanne reguardava le pomo. Illa solo succedeva distinguer lo de un pomo real si illa approximava le fructo a minus de un palma ab su naso. Durante que illa examinava, illa sentiva le odor del fructo. Mi Deo, mesmo le odor illes succedeva reproducer!

— Al, iste pomo es tanto ben facite que io debe me controlar pro non abbuccar lo!

— E perque controlar? — diceva Albert jocose. — Vade avante, da un mordita!

— Serie? Vole dicer, io pote mangiar le pomo?

— Tu solo sapera quando tu tentara.

Joanne mordeva le pomo, extasiate. E realmente, illa sentiva le gusto del fructo, illa se sentiva masticante lo. Era indescriptibile. Illa reguardava le pomo mordite. Il non habeva pulpa, illa poteva vider le textura del pelle del fructo al contrario, renderizate super le structura 3D.

— Plus un bug reparande! — commentava Albert, ma Joanne non audiva. Ille era a sentir como era inglutir un buccata de pomo virtual. Era multo similar al sensation real, excepte a causa de un estranie contraction e sensation de vacuo in le stomacho post esser inglutite. Probabilemente, le reaction natural de su corpore, que non era a inglutir qualcosa de facto. Le pomo habeva gusto, ma non eliminava le fame.

— Ben, per ora il continuara habente fame in le mundo! — jocava Joanne, e jectava le pomo al solo, facente un giro e cadente sedite super le herba, al umbra del pomiero. Illa trovava que poterea restar illac per sempre, a observar le paisage bucolic, sin preoccupar se con le distantia desde su casa usque le area rural. Su fines de septimana era salve. Ma post que le prime impacto passava, illa comenciava sentir se tediose, e decideva terminar le prime promenada per ille mundo virtual.

— Al? — illa advocava.

— Si, princessa!

— Duce me a casa!

— Ben, prepara te pro le emersion!

Joanne claudeva le oculos e se preparava pro retornar al mundo real.

Albert e su equipa era radiante. Lor systema habeva passate per le "baptismo de foco". Illo functionava! E con multo minus bugs que lo que illes expectava! Mesmo le electrodos neural que recriava le sensation de gusto e de mastication del pomo era perfecte. Ille era a reguardar le systemas quando le voce de Joanne le advocava:

— Al?

—Si, princessa! — respondeva, girante le chaise.

— Duce me a casa!

— Ben, prepara te pro le emersion — diceva, triumphante, e diceva al equipa:

— Processo de emersion comenciante in T minus trenta secundos e... a contar! — Ille se levava e se approximava al corpore de Joanne, prendite in equipamentos de simulation antigravitational e con le pesante casco a occupar tote le parte superior del capite, lassante exponite solmente le labios rubie e alicun buclas negre de su capillo. Albert se approximava e basiava le labios de Joanne, qui instinctivemente surrideva.

— Bon sorte, Jo!

E se dirigeva a su controlos. 5 secundas... 4... 3... 2...

Subito, un del operatores del equipa se leva a critar:

— Abortar! Abortar operation!

Albert faceva un salto, e premeva le button de cancellamento, ma ja era troppo tarde, le processo ja habeva initiate. Albert critava:

— Troppo tarde, que habeva?

— Le systema se supercargava, e le generator central curte-circuitava. Nos detectava un pulso magnetic veniente ab le nucleo. Le systemas es stante, ma le pulso va transversar le systema e friger le cerebro del usatrice si nos non lo cancellara ora!

Albert gelava. Omne altere operatores in le sala saltava ab lor chaises e comenciava proteger le systema contra le damnos que esserea causate per le pulso. Albert saltava super le operator qui le habeva alertate:

— Quanto tempore nos habe?

— Circa duo-dece secundas, senior!

— Ma le processo de emersion demora al minimo vinti-cinque secundas! Nos besonia facer qualcosa, NOS DEBE SALVAR MI JOANNE!!!

Le operator restava static, e Albert percipeva per su reguardo que era impossibile tirar Joanne ab ille situation! Alora ille ageva per instincto. Ille saltava al instrumentos ubi Joane era e comenciava tirar le electrodos. Omnes cessava lo que illes faceva pro spectar le scena, choccate. Le operator liberava un crito expremite:

— Senior, no! Illa non va resister le choc!

— Nos non habe option! — critava Albert a plen pulmones e retirava violentemente le serraturas que la prendeva. Alora, in un ultime effortio discommunal, extraheva Joanne ab le equipamentos. Tosto depost, il habeva un blackout, sequite per varie bips hysteric del machinas a ligar le fortia auxiliar. Semblava haber passate un eternitate usque que le luces retornava.

Albert era imbraciate con Joanne, e basiava su fronte, dicente:

— Evelia te, puera! Vamos, non me disappuncta! Jo, pro le amor de Deo, EVELIA TE!!!

Ma Joanne non se moveva. Alora ille la faceva cubar e comenciava facer massage cardiac, durante que ille murmurava cosas inaudibile. Alora, ille comenciava plorar e dar colpos de pugno al pectore de Joanne, critante:

— Io non te lassava morir, audi?!?! Io te prohibe de morir!!! IO TE PROHIBE!!!

Ille ha essite impedite per un del operatores de applattar le torace de Joanne, durante que le chef del paramedicos del corporation arrivava currente e se inclinava super illa. Albert, plorante, desisteva de critar e passava a implorar:

— Doctor, apporta la de retorno, per favor!

Le medico se levava con un expression de pauc sperantias.

— Al, tu quasi la occideva. Tu... massage... era disnecessarie. Illa es a respirar e su corde es a batter perfectemente.

— Alora perque illa non responde? PERQUE?!

Le chef del paramedicos reguardava directemente al oculos de Albert.

— Al, illa es vive, ma io crede que illa es catatonic a causa del choc de haber essite extrahite durante le emersion. Illo non significa que illa non pote retornar... Vide, Albert, le medicina ha avantiate tanto recentemente, io habe certessa de que illes va succeder traher la de retorno... forsan non totalmente como antea, ma al minus illa essera vive...

Il habeva nulle sperantia in le parolas del medico. Albert le reguardava con odio, e depost con estraniessa. E alora, ille explodeva:

— No! No, vos sape re nihil! Illa non terminava le processo de emersion! Illa es imprisionate illac intra, intra le systema. Io sape, su mente es illac, malediction, nos besonia perscrutar le systema in cerca de illa! — e saltava a su controlos, a digitar commandos freneticamente. Le operatores le reguardava con pena. Le medico ancora tentava apportar le al ration:

— Al, non te illude... tal cosa solo succede in fiction scientific. Illo que tu es a affirmar... es impossibile, es absurde... Su mente non pote haber restate intra le systema perque illa nunquam realmente ha essite in le systema... Diabolos, Al, retorna al realitate!

— Tu sape re NIHIL!!! IO ha projectate iste maledicte systema, IO SAPE si illo es absurde o non! Ora, si tu va adjutar, adjuta, si non, es bon exir ora mesmo!!!

Le medico bassava le reguardo, percipente que Albert era insan. Ille decideva parlar nihil plus, e solmente quitava le sala. Un post le altere, le operatores del equipa de Albert sequeva le doctor. Un de illes ancora tentava apportar via le corpore de Joanne, ma Albert le impediva, menaciante como un animal salvage.

E alora Albert restava sol.

Le caso era coperite per le advocatos del corporation. Nonobstante, Albert non meliorava in le menses sequente. Le interprisa tentava mantener le in un tractamento psychiatric, ma illo serviva a nihil. Ille non passava un hora del die al minus sin cercar pro Joanne in le mainframe de Neural Realms. Illes al fin le dimitteva pro invalidessa, con un bon pension. Le corpore catatonic de Joanne era livrate a su familia, e Albert deveniva ancora plus insan a causa de illo. Ille era internate in un asylo de alienatos e recipeva tractamento intensive durante un anno e medie. Finalmente, quando ille esseva liberate, ille ja habeva superate le trauma e le psychose, ben que ille ancora non habeva superate le depression. E mesmo ja sciente de que le parolas del doctor era correcte — que Joanne non poterea mesmo esser prendite in le computator —, ancora assi quandocunque ille ligava su computator, o usava un cassiero electronic, o mesmo quando ille faceva un appello ab su telephono mobile, su corde accelerava e ille quasi poteva audir le voce de Joanne a clamar pro ille...

...per sempre...

Virtuality: Texto original brasilian per Rafael "Windblow" Savastano.
Traducite per Ensjo.

Retro a Interlingua: Textos
Retro a Ensjo: Interlingua
Retro a Ensjo: Homepage